Kızağın etrafı çevriliydi, kraliçenin yanında gözleri kesinleşmiş kurtlar ile doluydu.Bu kurtlar ilk kurtlar gibi değildi bu kurtlar gerçek sürüydü gidecek yerleri yoktu yoldaşların.Yanında yüksek bir bağırma geldi
“sen git ben bunları oyalarım”dedi Jhen, Roger Jhen’e baktı “saçma sapan konuşma Jhen bunca yıldır beraberdik şimdi de beraber öleceğiz”dedi Roger. Jhen ayağa kalktı eline baltayı aldı ve Roger’a verdi, ne olup bittiğini anlamayan Roger karnından bir tekme yedi, kızaktan yuvarlandı Roger. Ne olup bittiğini daha anlamadan balta göğüsünü kesti, karın üstünde yuvarlandı Roger, en son sırt üstü durdu.En son hatırladığı mavi bir gözdü dalgalanan beyaz saç ve mavi gözden çıkan göz yaşları.Yarı kapanmış gözleri ile yanına baktı, hızla ileri giden kızak ve gülümseyerek bakan bir kraliçeden başka bir şey görmüyordu.Öleceğini anladı son kez prosunu tüttürmek için elini havaya kaldırdı Roger, lakin hiçbir şey olmamıştı.Eli karın üstüne düştü ve gözlerinden yaş aktı gözleri kapandı şöyle fısıldadı; keşke daha fazla annemin yanında kalabilseydim.
Aradan bir saat geçti gözlerini açtı Roger.Etrafına bakındı çiçekler,arılar,tavşanlar ve küçük bir kulübe.
Bu kulübeyi hatırlıyordu küçüklüğünde yaşadığı kulübe idi, üstüne baktı, küçük siyah tişörtlü çocuktu ve pantolon giymişti.Arkasından tanıdık bir ses geldi,
“Hadi oğlum, kasabaya gidiyoruz! Hemen sesin olduğu tarafa döndü, sarı saçlı, siyah gözlü, esmer bir kadın.Kim olduğunu hatırladı Roger bu annesi idi, hemen koşarak “tamam anne”diyerek bağırdı.
