İnsanların bazıları bu dünyaya gürültü koparmak, ortalığı inletmek için gelir. Ben onlardan değilim. Kelimeler boğazımda düğümlenir, kalabalık bir ortama girdiğimde anksiyete göğsümü mengene gibi sıkar. Herkes kahkahalar atıp rahatça konuşurken, ben kendi kafamın içindeki seslerle boğuşurum. Dışarıdan bakıldığında sessiz, belki de umursamaz dururum ama kimse içerideki o fırtınayı görmez.
Ta ki o güne kadar...
Fethi Gemuhluoğlu'nun o uzun, gri koridorlarında yürürken her şey bir an için yavaşladı. Denklemlerin, formüllerin ve herkesin sınav telaşının arasında o vardı. Esma... Onu gördüğüm an, içimdeki o sessiz dünya yerle bir oldu. Ne bir kelime diyebildim ne de gözlerine bakabildim; sadece geçip gitmesine izin verdim.
Ama insan içindeki yangını ne kadar saklayabilir ki? Akşam odama çekildiğimde, aynanın karşısında o sessizliğin intikamını almak ister gibi yumruklarımı sıkıyorum. Kafamın içindeki o hayali engelleri aşmak, o korkuyu yenmek için kendimi hazırlıyorum. Çünkü biliyorum ki, bu sadece bir lise hikayesi değil; sessiz bir adamın kendi içindeki savaşta var olma çabası. Ve bu savaş daha yeni başlıyor.