-eminmisin
-eminim düşündümde eve geri dönmek istiyorum
-ama seni satıcaklar
-belki degerimi anlamışlardır
-hayır
-he pardomda sanane
-hayır dedim
-bana emir verebilecegini kim söyledi
sustu o önde eve gidiyoruz eve varınca annem hem kızdı hemde çom sıkı sarıldı herkez başıma toplandı demirde biraz baktı hafif gülümsedi gitdi ne var bu çocuk ta anlaşılan o degilmiş . başka bir çocukta vardı demirden yakışıklı oldugu kesindi sanırım o boş yere evden kaçmışım çocuk merhaba dedi niyeyse gereksiz güven veriyodu bende merhaba dedim ve odama geçtim onlarda burda kalıcaktı sabah 5 demir kalktı gitdi yani niye gitsinki yaz tatilindeyiz benimde o çıktıktan sonra aklıma onun odasına girmek geldi kapıyı açtıgım da her yerde benim fotografım vardı salak gelin ve damat olarak shoplamış çıkartırmış asmış arkamda ayak adımları duydum gelen demirdi
-bilyosun artık benden nefretde edebilirdin
-neden ben seni arkadaşım olarak ğörürken niye
-niye diyosun açıklıyim sen küçüklümüzden beri en akılı en uslu en iyi en güzel din hatırlarmısın küçüken beni zorbalanırken sen kurtarmıştın her seferinde böyle olmuştu yavaş yavaş san baglanmaya başlamıştım seninde kaçmak istemen belki bir şansım olabilir diye düşündüm ama sen beni arkadaşın olarak gördün
-sana tek bir şey söylicem senle benim aramda hiç bitşey olamaz sen sadece benden 3 yaş büyük arkadaşımdın ama artık oda degilsin
-şansım hiç yok he
-yok
-bence odana git seni burda görmesinler saat 7 oldu
bir şey demeden çıktım odasından aglayarak giderken o çocu gu gördüm şaşkın halde bana bakıyodu noldu dedi dışarda anlatırım dedim her şeyi anlatdım biliyorum yeni tanıştıgım birine her şeyi anlatmam biraz mantıksız ama başka kimse ye anlatamazdım birine de anlatmasydım rahat etmezdim çocun adıda tugaymış buarada dogru bilmişim beni vericekleri çocuk buymuş