•Hyunjin'in günlüğünden•
Bazen diyorum ki neyimi sevmiyorlar? Ailesiz olduğum için mi? Zengin olmadığım için mi?
Yoksa sadece kendim olduğum için mi beni sevmiyorlardı? Okulumda ki herkes birbirlerine yaranmak, topluluğa katılmak için kendilerini unutuyorlardı. Okulum ile aram zaten çok yoktu. Zorbalığa uğradığım zamanlar oluyordu beni sevenlerde vardı yani ben öyle zannediyordum en azından.
Lise 3.sınıfım. Hwang Hyunjin 140 numara.
A şubesi.
İzmir'de yaşıyorum.
Ailem yok yani annem beni doğururken ölmüş. Babam ise annemin ölümünün acısına dayanamamış ve beni bir yetimhaneye bırakmış. Ben ordan kaçtım. Okulumu eksitmedim ve yarı zamanlı bir işte çalıştım.
Kendime bir ev tutacağım sırada yetimhane beni bir host aileye vereceğini söyledi.
Ne kadar ordan kaçsamda evimi ziyaret ettiler ve beni en iyilerinden gönüllü bir host ailenin bakacağını söylediler.
Kabul etmek istemedim ama aile Kore'deymiş. Eğitim şartlarının daha iyi olduğunu ve en azından çalışmak istememe gerek kalmayacağını söylediler.
Kabul etmek zorunda kaldım.
Bugün uçakla Kore'ye gideceğim.
Saat 16.30'da.
Valizimi hazırladım. Zaten alınacak çok bir şey yoktu.
Arkadaşlarıma veda etmek istiyordum bu yüzden bana sırt çevirmeyen bir sınıf arkadaşımı aradım.
Seo Changbin 230 numara.
•"Binnie" aranıyor•
"Efendim Hyunjin."
"Changbin. Nasılsın?"
"İyiyim sen?"
"Napıyorsun?"
"Uçak geldi mi?"
"Hayır."
"Keşke sende gelebilseydin."
"Seni özleyeceğim."
"Emin ol bende özleyeceğim seni."
"Kore'de neler yapacağım ben?"
"Host aile nasıl olacak hiç bir fikrim yok."
"Çocukları var mıdır?"
"Varsa da aman sanane."
"Hem herşeyin en ince ayrıntısına kadar bilmek istiyorum."
"Çatlatma adamı."
"Merak ederim ben seni."
"Tamam Changbin."
"Merak etme."
"Ha bu arada saat 16.30'a yaklaşıyor."
"Bir bak istersen."
"Tamam."
"Sağol Binnie."
"Uçak moduna almayı unutma yazışırız."
"Unutmam."
•Konuşma sonlandırıldı•
Beni her zaman düşünen merak eden tek kişiydi. Dediği gibi saat 16.30'a yaklaşıyordu.
Gelmiş olmalı uçak diye düşünüp havaalanında oturma yerlerinden yürümeye başladım.
Uçağım gelmişti.
Yerimi buldum ve oturdum yanıma birisi gelecekti. Whatsapp'a girdim ve ilk çıkan kişi Changbin'e bastım.
~Siz~
Changbin.✓✓
Ben uçağa bindim ve yerime oturdum.✓✓
Merak edersin diye yazdım. ✓✓
~Binnie~
Tamamm.
İyi yolculuklar.
Sıkılıyorum.
Abim arkadaşı ile buluşacağını söyledi ve gitti.
~Siz~
(İyi yolculuklar.) Teşekkür ederim Binnie.✓✓
(Abim arkadaşı ile buluşacağını söyledi ve gitti.) Tüh evde yanlız mı kaldın?✓✓
~Binnie~
Evet öyle oldu biraz.
Yanına kim geldi??
~Siz~
Daha kimse yok.✓✓
Erken galiba.✓✓
Gelmedi çok kişi.✓✓
~Binnie~
Pekii.
Sen nasıl hissediyorsun?
Oraya gidince neler yapmayı planlıyorsun?
~Siz~
(Sen nasıl hissediyorsun?) Gerginim biraz.✓✓
(Oraya gidince neler yapmayı planlıyorsun?)
Bilmem. Sadece onların nasıl insanlar olduğunu merak ediyorum.✓✓
~Binnie~
İlk önce gergin olmak çok normal ama biraz sakin olmaya çalış.
Seni karşılayacaklar mı yoksa konum falan mı attılar?
~Siz~
Beni bekleyeceklermiş.✓✓
Öyle dedi yetimhanedeki Hana abla.✓✓
~Binnie~
E iyi o zaman.
Telaşlanma çok.
Ölümün ucunda değilsin ya.
Hem belki tatlış bir kardeşin olacak.
~Siz~
Tatlış kardeş mi?✓✓
Changbin iyi misin sen?✓✓
Belki gördüğün en kötü aile olacak.✓✓
~Binnie~
Saçmalama.
Hana abla sana çok abartmamış mıydı aileyi?
En iyileriymiş işte.
~Siz~
Yanıma biri geldi dur.✓✓
Yanıma biri gelince telefonu kapatmış kim olduğuna bakmak için kapşonumu açmıştım.
Bir erkekti.
Sarı saçları düzdü ve çilleri vardı.
Şeffaf bir gözlük kullanıyordu.
Benim yaşlarımda gibi gözüküyordu.
"Merhaba."
"Bu çanta sizin mi acaba?"
Elinde küçük bir çanta vardı.
Benim değildi.
"Hayır benim değil."
"O benim çantam sizden ricam bana verir misiniz?"
"Tabii buyrun."
Bir kadın çantanın sahibi olduğunu söyleyip.
Çantayı alıp yerine oturdu.
Yanıma oturunca biraz olsun gerilmiştim.
İnsanlar ile konuşmakta biraz zorlanırım.
"Ben Yongbok."
"Uzun süre boyunca birbirimize eşlik edeceğiz gibi görünüyor."
Bana gülümsüyordu.
Nazik biriydi.
Konuşsam bir şey olmazdı sonuçta.
"Merhaba Yongbok."
"Ben Hyunjin."
"Felix diyebilirsin."
"Arkadaşlarım öyle der."
"Peki."
"Ailene mi gidiyorsun?"
"Hm?"
"Ailen Kore'de mi onlar için mi gidiyorsun?"
Etkilenmemiştim ama üzülmemiş de değildim.
"Ailem yok yani ölmüşler."
"Yetimhanede büyüdüm ben."
"Ben üzgünüm."
"Kusura bakma."
Gerçekten de üzgün görünüyordu.
"Sorun değil."
"Bilemezdin sonuçta yeni tanıştık."
"Kaçıncı sınıfsın?"
"Lise 3."
"Bende."
"Kore'de mi okuyorsun?"
"Evet."
"Tatil için gelmiştim İzmir'e."
"Sana niye Felix diyorlar?"
"Avusturalyaliyim ondan."
"Hm anladım."
"Kore'ye gidince nerde kalacaksın?"
"Host bir aileye gideceğim."
"İzmir'deki yetimhanede yakın olduğum bir abla ordan kaçtığım halde evime gelip bana host aileye verileceğimi söyledi."
"Eğitim şartları daha iyidir dedi."
"Bende kabul ettim."
"Sevindim senin adına."
"Ee Kore'de ki ilk arkadaşın ben mi oldum?"
"Evet."
"E bi telefonunu alalım mı Hyunjin?"
"Pekii."
Birbirimize telefon numaralarımızı verdikten sonra saati yarılamıştık.
Felix uyuyordu ve bense muzik dinliyordum gerginlikten yapacak başka bir şeyim yoktu.
Son anda Changbin'in yazdıkları aklıma gelmişti.
°Telaşlanma çok.°
°Ölümün ucunda değilsin ya.°
°Hem belki tatlış bir kardeşin olacak.°
°Hana abla sana çok abartmamış mıydı aileyi?°
°En iyileriymiş işte.°
Umarım dediğin gibi olur Changbin.
