Minik Eylül yatağından kalkmış uzay desenli pijamalarıyla, oyuncak dolu odasının kapısını açtı. Kış mevsimiydi hava soğuk ve karanlıktı. Minik Eylül annesine seslendi ama cevap alamadı. yatak odasına doğru ilerlemeye başladı. kapının önündeydi boyu yetişmiyordu. Zorla uzanıp kapı kolunu aşağıya doğru çekti. Kapı açıldı her şey güzeldi ama içerideki manzara o kadar güzel değildi. annesi ve babası yerde cansız bir şekilde yatıyordu. Minik Eylül annesinin yanına uzanıp "Beni uzayda bekleyin yakında geleceğim." dedi. annesinin yanağına bir öpücük kondurup babasının yanına gitti. Babasına "Anneme iyi bak seni seviyorum" dedi bu onları son görüşüydü. Üstelik bugün onun doğum günüydü artık 4 yaşındaydı.
Minik Eylül artık bu hikayede tekti. Yani en azından o öyle sanıyordu...