Hayat ne kadar zor olsa da asla oyunlarından vaz geçmiyordu .Bir gün yanarsın bir gün yaşarsın..
Kalp yaram dedim bağrıma bastım unutayım dedim sevincim gitti , hevestir dedim sevdalandım, yapamam dedim acı çektim oğlum var dedim ama geeçeği yok sayamadım..ben elimden geldiğince yaşamaya çalışırken kaderimin kara yazısı her gün gösteriyordu kendini..
Tekrar bu aptal kalbimin hızlanmasını hissetmek bambaşkaydı nefesimin kesilmesi tüm uvuzlarımın paramparça olduğunu bilmek uçurumdan bile bile atlamak demekti..
Gördüğüm yüzle dona kaldım yerimde kaldım bir şey yapmadım ne ileri ne geri .
Hayaldir gerçek değil dimi kendimi kandırıyordum ama o kadar çok inanmak istiyorum ki anlatılmaz..
Barut kokusu ciğerimi delip geçerken gözleri çok güzel di .
Siyah saçları onunla eş olan gece gibi kara gözleri, sert çenesi, yüzüne uygun biçimli burnu ile bana herşeyi hatırlatıyordu..
Göğsümdeki acı canımı yakarken oğlum geldi aklıma yamaç küçük oğlum güç kaynağım değerli olan tek şeyim bu hayatta .
Kaşlarımı çatıp baktım ona . Ne yapabilirim ki sıkıca sarılamam ,tutamam elinden gözlerine beni kurtar diyememki...boğazıma oturan yumru ile gözlerimi kaçırdım kendime engel olamıyordum beynim patlayacakmış gibiydi..yeşillerim tekrar karalarını bulduğundan onunda benden farksız olduğu söylenemezdi..sessizdi ama ben duyabiliyordum içindeki yangını hissediyordum kalbinin en az benimki kadar hızlı attığını...
Kurumuş dudaklarını araladığı sıra üzerimize kapanmış olan kapının sesi çıkarmıştı beni girdiğim şoktan..panikle bir kaç adım yan tarafa kayarken yeşillerim görmek zorunda kaldığım adamı gördü , Sarp'ı. Bir tarafım cennetken Sarp'la cehennemi yaşıyordu diğer tarafım onun gözleri ben ve yanımdaki aklımdan bile geçirmeye korktuğum adamı bulduğunda dudaklarımı araladım hızlıcam.
" İfademi imzaladım çıkalım"
Boş sesim boş olan gözlerim le oan bakıyordum her zaman ki gibi .
" Tamam çıkalım canım"
Dediğinde içime bir şey oturmuştu kalbim kal derken beynim tamamen farklı işliyor du . Sarpın neler yapabileceğini güvenini kazanmışken boşa çıkaramam yoksa her şeyin sonu olur.
Kafa salladığımda bir kaç adım geriye gitti gecebilmem için yanına kapı pervazına gelince son kez ona bakmak istedim kalbimdeki yangını söndürmek isterken..
Yeşil harelerim kara gözleri bulunca ışıldadılar bunu hissetmiştim.ama benim yeşillerim ona bir şey veremedi..çoktan dolmaya hazır olan gözlerim onu kaybederken şu an yaşadığım ana dönmeye çalıştım aklımı bedenimi o odadan almak istedim..
" Yavaş ol biraz ." Kolumu hızla parmakları arasından alırken sesi kulaklarımı doldurmuştu.
" Ne yavaşı kızım azdaha fişimiz çekiliyor du "
O an keşke dedim kalbimdeki acı azalır dı canım yanmazdı vicdan azabı çekmezdim keşke sonsuza dek çekilseydi fişi..adımlarım yavaşlarken derince yutkundum.. sakinleşmek istiyorum olanları hazmetmek istiyorum ama üst üste yaşadığım şeyler bir kriz gibi parçalıyordu beni.. arabanın önünde geldiğimiz sıra kapımı açması ile kulaklarıma uğultu şeklinde sızan sesini duymuştum.
" Bin hadi.." titreyen bedenimle koltuğa yerleşirken kemerimi takmaya mecal bulamadım.. yeşillerim görebildiğim kadarıyla karakolun içini aradı ama ona dair bir iz yoktu... gerçekten o muydu yoksan beynimin bir oyunumuydu bu anlamıyorum..
...
🐾
Eve gelmiş bebeğimle ilgileniyor dum altını temizleyip göğsüme yatırıp emizdirmeye başladığımda elleri kımıldıyordu bu görüntü çok güzel di..bebeğimin siyah olan terden anlına yapışmış saçlarını elimle koşarken kara gözleri gözlerimi bulunca gülümsedi. Herşeyimdi oğlum hayatım nefesim canım..
Sağ yanağıma düşen bir damla yaşı elimin tersi ile silerken daha sıkı sardım onu..anlına bastırdığım dudaklarım ile kokusunu içime çektim derince...
Ne çok benziyordu hayaliyle yanıp tutuştuğum adama..nefessiz kalan kalbim onunla nefes almıştı haylada öyle..hayla her gözlerimi kapattığımda gördüğüm yüze şükür ediyordum bana hayatta kalabileceğim bir şans verdiği için şükür ediyordum...derin bir nefes aldığımda yeşillerim bebeğimi buldu..doymuş olacak ki değişik sesler çıkarıyordu. Yavaşça gülümseyip doğrulttuğumda üstümü düzeltmiştim .
Yakışıklı oğluma en güzel kıyafetleri giydirmeliydim .
" Oğlum benim biriciğim ya seni yerim" karşımdaki Yamaçcın yüzü dediklerime gülerken ben daha çok keyif almıştım yüzümü boynuna getirip kokladığımda o koku her şeye bedeldi ..
Hafif gıdıkladığımda kahkahalara boğulması kalbimi huzura kavuşturuyordu.. doğrulup dolaptan asker yeşili şort takımını çıkardığım da yanına ilerleyip yerinden heyecanla çırpınan oğluşumu giydirdim.. tecrübesiz olduğumdan korkuyordum ona zarar vermekten özenle yavaşça yapıyordum herşeyi.. saçlarını gözleri önünden aldığımda yeşillerim saati buldu.. aşağıya inme vaktimiz gelmişti.. kucağıma alıp odadan çıktığımız sıra merdivenlere yöneldim..
Aşşağıya inememle yeşillerim onu gördü.. başıma bir ağrı gibi saplanıyordu onu görmek..kalbimin derinliklerindeki acıyı bastırıp salona geçtiğimiz sıra Sevda ablanın getirildiği oyuncaklarla Yamacı oyalamaya çalıştım.. Yamaç bu sıra herşeye atıyordu kendini parmakları bir şeyleri kavrayabiliyordu ve bu herşeyi ağzına atmak demekti ona su içirmek için kalktığımda kendisinide kaldırmam için kollarını uzatmıştı küçük adam bu hali çok tatlı gelmişti gerçi her hali muhteşem di.
Birlikte mutfağa ilerlediğimizde kapı çalmıştı. Etrafa bakınıp en sonda saçlarımla oynayan bebeğime bakıp kapıya yöneldim. Kucağımda ki oğlum değişik sesler çıkarttığında gülerek kapıyı açmıştım.
Yeşillerim gördüğü manzara ile irileşirken tekrardan devaju yaşamaya hazır değildim,
Kalbimin hızlanmasına hazır değildim.
Gözlerimin parıldamasına hazır değildim.
Tekrar onun gülmesine benim içimde kelebekler uçmasına hazır değildim
" Yüzbaşım" dedim sıcak sesime hayret ederken bir an öyle bir özlemle dolduki içim kucağımdaki bebeğimle olduğum yere yığılmaktan korktum..benim seslenmemle kucağımdaki bebeğimin yüzü ona dönmüştü.
Onun yüzünde kırgınlık belirirken bebeğimin yüzünde mutluluk belirmiş ti.
İki kara gözler birbirine bakarken içimde bir şeylerin akıp gittiğini hissettim bu ne bilmiyorum aslında biliyorum ve bu karnıma bir bıçak yarası almısım gibi hissettiriyordu..
Gözleri beni bulduğunda gülümsemek istedim ama arkamdaki sesle dağılan ruhumu toparlamaya çalıştım.
" Buyrun kime bakmıştınız."
Bakmaktan soramadığım soruyu sorulunca merak etmiştim. Neden gelmişti ki.
" Ben kimlik için gelmiştim.."
Sert sesiyle konuşurken cebinden çıkardığı kimliği göstermişti benim di .
" Benim unutmuşum orda teşekkür ederim" ağzımdan bir an dökülen kelimeler beni şaşırtmıştı çünkü dilim lâl olmuştu sanki..
" Rica ederim "
Kimliği alıp Sarpa baktığımda konuşmak için harekete geçmişti.
" Söyleseydiniz biz alırdık zahmet oldu size"
Demesi beni şaşırtmıştı fazlasıyla hemde .
" Önemli değil yol üstüydü zaten."
" Bir kahvemizi içersiniz değil mi?
Sarpın soruları beni dondururken kalbimi hızlandırmıştı..
Böyle bir şey neden yaptığını bilmiyorum ama altından bir iş çıkacağı bekliydi. Tedirginlikle bir kaç adım geriye çekilirken onun önümden geçip gitmesi dizlerimin bağını açmıştı.. gerçekten bir yere yığılıp kalmaktan korkuyorum..ikisi salona geçerken toparlanmaya çalıştım ama öyle dağınıktım ki adım atmayı bile unutmuştum..
Kollarım kokusunu soluduğum küçük bedeni dahada sıkı sararken yavaşça yanlarına adımladım.
Sevda abla sanırım üst kattaydı. Yamacı yastıkların arasına yere yerleştirdiğimde derince yutkunup yeşillerimi onlara çevirdim.
"Kahveleri nasıl alırsınız."
" Sade "
" Sade,ve tek küp şeker." Tek küp şeker kahvesinin yanında isterdi çünkü ona göre küp şeker çok şey kazandırıyordu.. yorgun yeşillerimi kara harelerden kaçırdığım sıra mutfağa ilerledim...
Çok garipti çok tuaftı.. o buradaydı aynı çatının altındaydık onun kokusunu sokuyordum yanındaydım..bir yanımda o varken diğer yanımda ise hayatımı karartan adam vardı..ellerimi tezgahın yanlarına yerleştirdiğimde derin bir nefes aldım ciğerlerime.. sakin ol Zeynep.. sakin ol yoksa buradan çıkamazsın.. düşündüklerimi tekrarlarken kahvelerini hazırlamaya çalıştım..titreyen parmaklarım tek küp şekeri fincanın yanına yerleştirdiğinde göğsüme oturan ağırlık canımı yakıyordu..
Bir kaç saniye kapanan gözlerim ile kulaklarıma dolan ses beni dağıtmıştı.
" Zeynep." Soğuk ama yakın sesi ile ona doğru döndüm yavaşça..ben bilmiyorum ne yapacağımı öylece sıkışıp kaldım parmaklarım yardım et diye uzanmak istiyor ama korkuyorum... yeşillerim her zerresine aşık olduğum adamı bulduğunda kafamı hafifçe yana yatırdım.
" O kustu." Yeşillerim kamuflajına değen kusmuğu bulduğunda ne demek isteğini anlamıştım.. yan taraftan bir peçete aldığım sıra ona doğru uzattım.. dokunamazdım ki ona yaklaşmak bile bana fazlaydı.. gözlerindeki o ifadeyi hak etmiyordum...
Elimdeki peçeteyi aldığı sıra sesi kulaklarımı doldurmuştu..
" Zeynep.." dedi..seslenemedim ya neden derse ya geçmişe dair bir şey derse ne derdim ona.. kokusu ciğerlerime işlerken gözlerimi kaçırdım ondan..
" Hatırlıyorsun değil mi." Hiç unuttum mu ki ben herşeyi unutsam bile seni unuturmuyum.. kıyarmıyım anılarımıza.. dolmaya hazır olan yeşillerimi kıpıştırdığımde kendimi toparlanmaya çalıştım..
Oy ve yorumlarınızı bekliyorum canlarımm 🙈 🥰 🫠
