Dolu Kadehi Ters Tut - Sahte Dualar
Hastanede çaresizce Metin abinin yanında otururken elimden sadece her şeyin düzeleceğini söylemek geliyordu. Anlamsız tesellilerimin bir işe yaramadığının bende farkındaydım, bir yandan da kendimi avutmaya çalışıyordum açıkçası. Demir dokuzuncu yaş gününün ardından ortalıktan kaybolmuştu. Hiçbir iz yoktu. Tamı tamına dört gündür her birimiz kafayı yemiştik, o bizim ailemizin neşesiydi. Üvey olduğumu bilmesine rağmen bana hiçbir zaman, hiçbir şekilde bunu hissettirmemişti o çocuk aklıyla bile. Demir birlikte geçirdiğimiz yılların sonunda küçük kardeşim gibiydi ve onun saçının teline dokunan herkesin tek tek canına okurdum.
Metin abiyi ilk kez bu kadar endişeli görmüştüm. Kontrolü ilk kez kaybetmiş gibiydi. Demir kaybolduğu andan itibaren kendi bağlantılarıyla her yerde onu aramıştı. Bense daha fazla dayanamayıp polise haber vermiştim. Bir şeyler bilmemek hepimizi çıldırtıyordu. Mantıksız kararlar peşimizi bırakmıyordu.
Metin abi geçirdiği krizlerden sonra sakinleştiricilerle birkaç saat olsun dinlenebilmişti. Bense dört gündür hiçbir şekilde uyuyamamış, halüsinasyon görmeye başlamıştım. Kutay da benden farksız sayılmazdı. Leyla ise hamile olduğu için kendini rahatlatmak için her yolu denemiş, en sonunda hastanede doktor gözetiminde kalmaya karar vermişti. Eryurt ailesinin eski haline dönebilmesi için Demir bir an önce bulunmalıydı.
“Bir haber yok mu?” duvar kenarına onun yanına çöktüm.
“Benim ve Kutay’ın adamları onu her yerde arıyor.” İyice güçten düşmeye başlamıştı. Karısının onun desteğine ihtiyacı vardı. Kendini toparlamalıydı. “Leyla seni görmek istiyor.” Doktorlarının söylediğine göre Metin abiyi sayıklayıp duruyordu.
“Korkuyorum Laçin,” Bakışları gözlerimi bulduğunda epey çaresiz görünüyordu. “Leyla bir şeyler biliyor.”
“Bu da nereden çıktı?”
“Demir geçen hafta dokuz yaşına girdi,” sesi epey düşünceliydi. “Doğum gününden üç gün sonra ise kayboldu. Demirin doğum günü her yaklaştığında Leyla Demiri gözünün önünden ayırmazdı. Ta ki bu yıla kadar.” Demir özel okulda okuduğundan okulu hep birkaç hafta erken başlardı, yani Demirin doğum günü haftasında. Bu zamana kadar Leyla bunu gereksiz bulduğunu söyleyerek o haftaları Demirle beraber geçirirdi. Ancak bu sene Metin abi bu konuda Leyla ile tartışmıştı. Demirin arkadaşlarından geri kaldığını söylemişti, haksız da sayılmazdı. Demirin öğretmenlerinden arada şikâyet gelirdi bu konu hakkında.
Sekiz yıldır onlarla birlikte yaşıyordum ve pek kavga eden bir çift değillerdi. Ettikleri en büyük kavgalardan biri buydu diyebilirim. O akşam Leyla odama gelip saatlerce elinde bir fotoğrafla ağlamıştı.
Fotoğrafta Leylanın üstündeki bembeyaz gelinlik onu tıpkı bir kuğu gibi göstermişti. Gelinlik vücudunu sarıp sarmaladığı için hafif karnı görünüyordu ancak bu fazla kilolardan dolayı değildi. Leyla o dönem Demir’e hamileydi. Bir kolu Metin abiyi sarmalamışken diğer eli karnının üstündeydi. Şu hayatta en çok değer verdiği iki insana kol kanat germişti. Yüzünde güller açmıştı hayranlıkla kameraya bakarken. Leylanın evlenirken hamile olduğunu duyduğumda baskı dolayısıyla oluşan bir evlilik olabileceğini düşünmüştüm ama onlarla yaşadıkça bunun bir yanlış anlama olduğunu anlayıp kendime yer yer kızmıştım.
Metin abi ise en az Leyla kadar huzurlu görünüyordu. Yüzü Leylaya dönük bir eliyle onun belini kavrarken diğer eliyle karnındaki elini tutuyordu. Bakışlarındaki duyguları bir fotoğraf karesinden bile okuyabiliyordum. Sanki karısını ve çocuğunu her şeyden koruyacağına dair yemin ediyordu. Aralarındaki bağ büyüleyiciydi.
“Bu tarz olaylar bizim dünyamız için sıra dışı sayılmaz ancak Leyla’nın tavırları…”
“Ne yani Leyla onu bu zamana kadar hep korudu mu?”
“Sanırım öyle.” Bu yüzden Metin abinin kendini suçladığını görebiliyordum ancak elimden bir şey gelmiyordu. “Uyumalısın.” Haklıydı, bu şekilde bir şey değişmiyordu. Biraz dinlenip düşünmeliydim. Demirin doğum günlerindeki tuhaflıkları bende fark etmiştim. Ancak şu anlık Metin abiye bir şey söylemeyecektim. Karısına hesap soracak zaman değildi önce bu uçurumdan sağ çıkmalılardı.
Ayağa kalktım. “Leylaya destek olmalısın, aileni korumak sana düşüyor Metin abi. Karının ve çocuğunun sana ihtiyacı var.” Elimi uzattım o da benden destek alarak kalktı. Kolunu omzuma atıp saçlarımı karıştırdığında gülerek elimi beline koydum. Savaştan çıkmış iki gazi gibiydik hastaneden çıktığımızda. Kendi öz kardeşimi hiç tanımamış olsam da Metin abi, Leyla ve Demir birlikte geçirdiğimiz sekiz yılın sonunda kardeşlerim gibi olmuşlardı.
Metin abi arabaya binerek Kutay’ın yanına gitti. Ben ise biraz yürümek istediğimi söyleyerek deniz kenarında bir banka oturmuş, gözlerim kapalı esen rüzgârın tadını çıkarıyordum. Şu an keyif yapma zamanı olmayabilirdi. Yeterince dağılmıştım. Buna ihtiyacım vardı.
Telefonumun ekranını açtığımda Demirin küçüklüğünden bir kare karşıladı beni. Henüz 2-3 yaşlarındaydı. Kucağımdayken kollarını boynuma dolamış kocaman gülümsemesiyle bana bakıyordu. Anlık çekilmiş bir fotoğraftı. Leyla kameralara gerçekten aşık bir kadındı. Belki de anılara aşıktı, bilmiyorum.
Yağmur çiselemeye başladığında keyfim kaçmıştı. 23 yaşına gelmiştim ama yine de kolay üşütürdüm. Pijamadan farksız kombinim ve dağınık topuz yaptığım kızıl kıvırcık saçlarımla yataktan çıkmış gibiydim ancak dört gündür odamı geç evime bile gidememiştim. Evdense Leylanın kaldığı hastaneye dönmeye karar verdim.
Hastaneye vardığımda Metin abi de buradaydı. Kadının başında dikilmiş, onun ağzını arıyordu. Tam zamanında gelmiştim anlaşılan. Biraz Leyla ile oturduktan sonra hava almaya çıktım. Telefonum çaldığında bir ihtimal Demirle alakalı bir gelişme olmasını umdum. Metin abi ve Kutay bağlantılarını kullanarak onu ararken polislere haber veren bendim. Bilinmeyen numaraydı. Bir an önce çıkıp uyumak istiyordum ancak merakıma yenilerek açtım.
“Alo?”
“Balım sen misin?” Aklıma hemen Leyla gelmişti. O bana hep ‘Balım’ derdi. Bunu tatlı buluyordum, hoş bir hitaptı.
“Yanlış numara galiba.”
O günkü aramayı basit bir yanlış anlaşılma sanmak en büyük hatalarımdan biri olmuştu.