O gitmişti ve ben artık eski ben değildim. Eski neşemi kaybetmiştim. Ayrılık acısı yüreğime oturmuştu,bana şarkılar dinleten,karşımda hergün bana bakan gözler, hergün o duyduğum ses yoktu,canım çok yanıyordu. Ve 1hafta sonra ev telefonu çaldı; Zeynebim ben iyiyim seni çok özledim sesini duymuştum. Nasıl ağlıyordum nasıl ,bu kadar mı özlemiştim evet o kadar özledim. Konuştuk komando seçilmiş,ve 3 hafta sonra geleceğini söyledi. Elinden gelen her fırsatta arayacağını iletti.
Evet acemi birliği bitti hakan geldi,o gece yanıma geldi. Çok büyük özlemle sarıldık. Beni çok özlemişti. Bunu o kadar hissettim ki hatta ağlamıştı,1 haftalık izne girdiğini tekrar dönünce 6 ay sonra geleceğini bu özleme dayanmamız gerektiğini anlatıp durdu. Biliyorum beni teselli etmeye çalışıyordu ve güçlü gözükmeye......
İzin haftasını dolu dolu geçirdik ve Hakan tekrar gitti. Ben çok büyük boşluğa düşmüştüm. Gidince beni aradığında ona evlenelim ben sensiz olamam dediğimde bensiz olamayan Hakan sustu ve bunu zaman gösterir ben ailemle konuşmalıyım bitirip gelince bakarız deyince o an dünya başıma yıkılmıştı ve fevri olarak ona bitti beni arama dedim son sözünü bile dinlemeden......
O 6 ay boyunca hep beni fırsat buldukça aradı böyle olmaz yapamam sensiz dedi ama ben hep mesafeli çoğu zamanda telefonu açmadım. Çünkü ben onun hayaliyle yaşıyordum onsuz olmak istemiyordum nasıl olurda bana olmaz dedi.
Ve 6 ay böyle acı bir şekilde bitti...
Hakan 1aylık izine gelmişti. Yine kapım çaldı kimse yoktu ve o içeri girdi.....
6ayı bana zehir ettin zaman ne gösterir bilmiyorum ama ailem kabul etmezse ben evlenemem dedi.
Tamam git dedim....
Tam gidecekken döndü ve bana sarıldı o kadar özlem doluyduk ki ne olduğunu anlamamıştık oda bende.....
Ve ben Hakan'a dur dedikçe o ileri gitti....
Ve o gün ben Hakan'a ait oldum biz birbirimizin olmuştuk. Ve bana hadi git ,artık istesende gidemezsin dedi. Hakan bunu bilerek mi yaptı diye kendime sormaya başladım ama nafile....
Biz bu 1 aylık izini hep birlikte geçirdik. Öyle bişey yaşandığı için bana daha çok karışıyordu ve evli gibi biz yine birbirimizin oluyorduk.
Ve yine o gün geldi Hakan yine yola çıkacaktı. Yanıma geldi: akıllı ol Zeynebim minik kuşum ben geleceğim sen benimsin eşimsin demişti... Böyle ayrılmak daha bir koymuştu yüreğime.... Ben onsuz nasıl yaşayacaktım bu özlemle........