Gözlerimi açtım, karanlıktı ve küf kokuyordu arkamdaki şey de ne? Oh montmuş. Ben bir dolapta mıyım? Neden? Dolaptan çıktım ve doğruca kapıya doğru ilerledim. Kapı kilitliydi. Daha fazla güç harcamadan odayı keşfetmeye başladım. Yatak bozulmuştu ve tek kişi için bile küçük gözüküyordu, ama benim için deĝil. Pencereyi açmaya çalıştım ama tahtalarla kapatılmış olduğunu 1 veya 2 saniye sonra anladım. Aralıktan bakınca pek de aydınlık durmuyordu sanırım akşam üstü gibi birşeydi. Tam dolaba bakacakken küüt! Diye bir ses duydum. Bu beni fazla endişelendirmedi, sanırım. Kapının deliğinden baktım, hiçbirşey yoktu. Kendi evimde miyim yoksa başkasının mı? Neden dolaptaydım bir şeyden mi saklanıyordum? Burası nereseydi ailem nerede...?
Bu ev benim için daha fazla ürkütücü olmaya başlamıştı. Kapının deliĝinden baktığımda bir göz gördüm ve çığlıkla geriye savruldum ve bir ses duydum.
"Ah kusura bakma seni korkuttum mu? , artık kapıyı açacak mısın?" Dedi kadın.
Demekki benim adım Erui.
"Sen de kimsin?" Dedim.
"İlaçlarını almayı mı unuttun? Benim ablan" dedi ablam olacak kadın.
"..." ne ilacı? Benim bir hastalığım mı var?