Bölüm 26

Üzerinden bir hafta geçmişti. O geceki öpüşme… Bade hâlâ hiçbir şey söylememişti. Ama Barkın’ın evde yürüyüş sesi kesilse, Bade hemen kulak kesiliyor, Kahve makinesinden ses gelse hemen “geldi mi acaba?” diye bakıyordu. Artık Bade’nin zihni Barkın’ın adını ezbere biliyordu. Sınıfta bile bazen ders dinlerken, düşünceleri Barkın’a kayıyordu. Bazen farkında olmadan gülümsüyordu. Ama ne Barkın bir adım atıyordu… Ne de Bade bir açıklama yapıyordu. Tam da o gün… Sınıf grubuna bir mesaj geldi. 🚌 “Tıp Fakültesi Bahar Gezisi – Nevşehir 3 gün 2 gece!” Konaklama otelde yapılacaktır. Eşli odalar da mevcuttur. Katılmak isteyenler listeye adını yazdırsın. Not: Balon turu, yer altı şehir gezisi, akşam ateş başı etkinliği ve daha fazlası sizleri bekliyor! 🕯️ Bu gezi, bazı duyguların aydınlığa kavuşacağı bir yolculuk olabilir… Herkes heyecanlanmıştı. Bade o mesajı okurken içinden “barkın da gelir mi ki?” dedi. Tam o sırada Barkın, mutfakta kahve yaparken Bade’ye döndü: — “Geziden haberin var mı? Nevşehir… Fena fikir değil bence.” — “Bilmiyorum… Gidilir mi ki?” — “Gidilir. Gidilmeli. Mesela… biraz uzaklaşmak iyi gelir.” Bade’nin kalbi hafifçe titredi. — “Eşli odalar falan demişler… Kiminle kalacaksın bakalım?” Barkın gülümsedi. — “Bilmem… Belki ev arkadaşım ister.” Bade yan gözle baktı, dudaklarının kenarında bir kıpırtı vardı: — “Kim bilir… Belki.” ⸻ Ve listeye ikisinin de adı yazıldı. Sınıftan birçok kişi, özellikle Yiğit ve Sude de geliyordu. Yani entrika, kıskançlık ve gerilim çantaya konmuştu bile. Otobüs kalktı. Yan yana oturuyorlardı. Camdan dışarıyı izleyen Bade’nin saçları hafifçe Barkın’a değiyordu. Ama o sessizlikte bile nabızlar hızlanıyordu. Bu gezi… İki kişinin araya hiçbir şey girmeden ilk kez gerçekten yalnız kalacağı o birkaç geceye çıkıyordu.