Bölüm 22

Barkın kahvesini içmeden kalkmıştı. Sessizdi. Ama o sessizliğin içindeki kıskançlığı Bade iliklerine kadar hissetmişti. Tamam, küçük bir hamleydi. Ama karşılığı fazlasıyla alınmıştı. Yiğit’in bir sonraki anlattığı şaka ona çok uzak geliyordu artık. Kalktı. Ve çantasını omzuna atıp Barkın’ın gittiği yöne yürümeye başladı. Hızlı adımlarla… İçinde hem bir merak hem de azıcık suçluluk. Koridorun sonunda Barkın’ı gördü. Kalabalığın içinde ilerliyordu, elleri cebinde, omuzları hafif düşük. Sıradan bir yürüyüş gibi görünüyordu ama Bade biliyordu… bu gizli bir kaçıştı. Yanına yaklaştı. Omzunun hizasına geldiğinde hafifçe gülümsedi. — “Yanımdan geçerken selam vermedin Barkıncım… Küs müyüz yoksa?” Barkın durdu. Bir an gözlerinin içine baktı, sonra hafifçe başını yana eğdi. Ses tonu sakindi ama gözü konuşuyordu. — “Yoo, neden küs olalım ki Badecim?” Bade, alaycı bir kahkahayla gözlerini devirdi. — “Bilmem… dalgın dalgın yürüyünce. Yoksa…” Başını biraz eğdi, sesi alçaldı ama gözleri parladı. — “…yoksa birine mi âşık oldun sen ha-ha-ha?” Barkın bir an ne diyeceğini bilemedi. Sonra gülümsedi. Ama o gülümseme… dikenliydi. Biraz kırık, biraz gururlu. — “Saçmalama. Ben derse gidiyorum. Görüşürüz.” Yürümeye devam etti. Ama Bade orada durdu. Bir an başını arkaya çevirdi. Onun sırtını izledi. Gidişini. Omuzlarının gerilimini. İçinden bir ses fısıldadı: “İyi oynadın Bade… ama bu oyunun sana dönmesi an meselesi.” ⸻ Bade iç sesi: Kahvesini bile içmeden kalktı, şimdi selamı bile es geçti. Ama hâlâ çok cool görünmeye çalışıyor. Barkıncım… sen yanıyorsun ama farkında değilsin. ⸻ Barkın iç sesi: Sen onun kulağına eğilirken bana da göz kırptın Bade. Ama bil ki bu oyunun bir sonraki hamlesi bende. Ve ben de oyun oynamayı bilirim.