Bölüm 13

Bade banyoya yönelmişti. Adımları yavaş ama kararlıydı. Kapıya uzanmak üzereydi ki arkasından Barkın’ın sesi duyuldu: “Hey, hey… dur bakalım. Önce ben gireceğim. Spordan geldim, hâlâ terliyim.” Sesindeki tını ne ukalaydı ne de ciddi. Ama Bade o tınıyı hemen tanımıştı: hafif çapkın, hafif meydan okuyan. Durdu. Başını çevirip Barkın’a döndü. Bakışları gözlerinin içine kilitlendi. Alayla karışık bir gülümseme kondurdu dudaklarına. Sonra bir kaşını hafifçe kaldırarak gözlerini kıstı: “Temiz bırakacaksan… girebilirsin.” Söylerken ses tonu sakin ama sözleri inceydi. Sanki “izin verdim” değil, “bak hâlâ çizgim var” diyordu. Barkın başını eğip güldü. “Ben hijyen takıntılıyım zaten. Arkandan parfüm sıkmam merak etme,” dedi. Sözlerinin içinde ince bir imâ saklıydı. O da odasına girildiğini anlamıştı. Bade hiçbir şey demedi. Kapıdan çekildi. Ama geçerken ona hafifçe çarptı omuzları. Barkın olduğu yerde kaldı. Gülümsedi. İçeri girmeden önce Bade’ye döndü: “Ben çıkınca sen girersin. Ama dikkat et… su hâlâ sıcak olabilir.” Bade arkası dönükken dudaklarının kenarı kıvrıldı. “Ben alışığım. Ateşle yıkanıyorum zaten,” dedi, neredeyse fısıldar gibi. Kapı kapandı. Ama bu sadece banyonun kapısıydı. Aralarındaki başka kapılar hafifçe aralanmıştı. Ve o aralık… içeriyi merak ettiriyordu.