Bir zamanlar evim vardı. Yeni güzel ferah bir ev.
Bu eve çok hızlı alıştım ilk başlarda duvarları zedelenmesin diye çivi çakmadığım bu evi zamanla içerisinde sogara içer buldum kendimi. Şarabı kafaya dikip şişesini duvara fırlatır oldum. Ev benim dedim. İstediğimi yaparım. Bir gün eve geldiğimde kapısı kilitliydi.
O ayyaş kafamla kapıyı zorladım yumruklarım ile kırmaya çalıştım. Başımda çatı olmadan ne yapacaktım şimdi ben. Daha sonradan kendime çeki düzen verdim. Bir çok kez ucuz pahalı farketmeksizin karşıma oteller çıktı. Hayır dedim. Ev kendini yenileyene bende onu anlayana ve çeki düzen verene kadar bekleyeceğim dedim. Bu esnada hergun eve 4-5 kez gider kapısını tiklatirdim. Açılmadı. Kapı yerine demir parmakliklar geldi. İstemiyordu beni. Geri çekildim ve bir süre evin kendisine zaman verdim. İçimde hep başka bir sahip alacağı korkusu vardı. Başka bir ev sahibi. Ama artık o korkumuda yendim. Eğer ben gelene kadar çoktan başka biri eve girmişse o ev hicbir zaman benim olmamış zaten. Kendime söz verdim. Ne balkonu salona katacağım nede yeni bir düzen koyacağım. Evimi olduğu gibi seviyorum. Eğer bir gün o kapılar bana tekrar açılırsa sigaramı balkonda yakacağım. Halının üstündeki şarap lekelerini temizleyeceğim. Duvarlardaki bana ait resimleri kaldıracak evin içinde çektiğim resimleri koyacagim. Her gün havalandıracak, camlarını silecek ve hep temiz bırakacağım. Günde 7-8 kere eve çıkıp girmeyeceğim onun kendine ayırdığı vakti bolmeyecegim. O evde cekindigim resimleri çöpte buldum. O eve aldığım eşyaları bi anlık sinirle geri isteyince onlarıda çöpte buldum. Artık o evde bana dair birsey kalmamıştı. Geriye sadece o evdeki hatiralarimiz kaldi. Belki bir gün misafirliğe gidersem bir kaç şey bırakırım. Umarım kabul eder. Evimi olduğu gibi seviyorum.
Evimi çok özlüyorum.
