Bölüm 1

Yokluğun soğuk gölgesinde, tanrılar Velkarra’yı yarattı. Sonsuz bir karanlığın ortasında, yıldızların tozundan dokunan bu dünya, tanrıların nefesiyle can buldu. Önderlik etsin diye kutsal varlıklar şekillendirdiler; her biri, ilahi bir ışıkla parlayan, kusursuz siluetler. Ardından tanrılar, kendi suretlerinden esinlenerek Velkarra’nın topraklarına insanları serpiştirdi. Kutsal varlıklar, bu yeni ırka büyünün sırlarını öğretti, ancak bu hediye bir lanete dönüştü. İnsanların açgözlülüğü, kutsal varlıkların gücünü tüketti, soyunu zayıflattı. Bir zamanlar gökyüzünü kaplayan kutsal varlıkların çoğu avlandı, yok edildi. Geriye sadece ata ejder Alvaro gibi güçlü olanlar kaldı. Rüzgârın şarkısıyla süzülen kadim yaratık alvaro, insanların hırsına yenik düştü. Öfkeli bir kalabalık, gökyüzünden sakince uçan Alvaro’yu yere düşürürken, ejderin gözlerinde hüzün ve endişe vardı. Ölümünden önce, Alvaro üç büyü yaptı. İlki, kendisini Sylvariya’nın derinliklerine ışınlayarak oraya mühürledi; bir daha asla bulunmamak üzere. İkincisi, dünya ağacı Yifa’nın uyanışını geciktirdi, onun kutsal dallarını zamanın ötesine sakladı. Sonuncusu ise, manasının ve ruhunun neredeyse tamamını feda ederek umut cevherini yarattı. Bu cevher, tüm canavarların kalbine bir tohum gibi ekildi. İnsanlar ona “iblis çekirdeği” dedi; bazıları bir lütuf, bazıları bir lanet olarak gördü. Ama gerçekte bu çekirdek, bir...