Bazı anlar olur kendinizi tamamen yalnız, savunmasız ve asla çıkışı olmayan bir yolun tam ortasındaymış gibi hissedersiniz. Ne geri dönüşü vardır ne de varılacak bir noktası. Sanki etrafınızda koca bir kargaşa vardır ve bu kargaşanın kalabalığında kaybolup gidiyormuş gibi hissettirir.
Şu an hissettiğim gibi.
Koskoca bir kargaşanın tam içindeydim. 3 yıldır hem kendimle hem de onunla verdiğim savaşın kazansam bile kaybedeni olacağımı biliyorum. Çünkü ya o beni bitirecek, ya da ben kendimi bitireceğim.
''En yakın arkadaşlar'' olarak tanındığımız üç yıl boyunca büyük bir rekabet vardı Ünal ile aramızda. 5 kişilik bir arkadaş grubunun içinde birbirimizi hem en büyük rakip hem de en büyük destekçi olarak görüyorduk. Aynı zamanda benim gördüğüm başka bir Ünal daha vardı. Aşıktım ona. En yakın arkadaşım, en büyük rakibim, dünya üzerindeki en yumuşak kalpli ve en adi insan olan Ünal Yılmaz'a. Eğer bir filmin içinde yaşıyor olsaydım kesinlikle her şeye rağmen mutlu sonla biten o tarif edilemeyecek kadar saçma senaryolardan birinde olmak isterdim. Tıpkı şu an yerin dibinde olmak istediğim gibi. Çünkü dudağımda patlayan yumruk, Yasin'i zapt etmeye çalışan Akın ve hayal kırıklığıyla baktığım Ünal Yılmaz.
Herkes hayatında en az bir kere çok büyük bir hata yapar. Benimki ise Ünal'a aşık olmaktı.
