Bölüm 2

Gözlerim şişmişti, bedenim bana zorluk çıkarmak için her şeyi yapıyordu. Saçlarım yağdan geçilmiyor, vücudum ağrıyordu. Bütün bunlara kıyasla yüzüm çok az sivilce barındırmak için çabalıyordu. Yaklaşık 5 dakika boyunca durup düşündüm. Artık kendimi toparlamalıydım. Sahip olduğum zamanın hızını ve kıymetini bilmeliydim. Bunların en iyi hissedildiği ve anlaşıldığı zamanın en acılı dönem olduğunu söylemiştim. O zaman bu, şuan en acılı dönemimde olmadığımı gösteriyordu. Bu beni bir saniyeliğine mutlu etse de sonrasında beynim şu gerçekle zonkladı: daha fazla acım olacaktı. Ama anlayamıyordum daha fazla ne acım olabilirdi ? Daha fazla ne yaşayabilirdim ki ? Artık gerçekten toparlanmam gerekiyordu. Duşa girdim ve saçımı kuruttum. Şimdi daha iyi hissediyordum. Tabi ki bu basit şeyler içimde yanan o yangını söndüremeyecekti. İki günüm kalmıştı yalnızca. Sonra eskiden beri değişmeyip kalan tek şey olan evimi bırakmam gerekecekti. Çünkü ben akıl hastanesine sevk edilecektim, fakat ben deli değildim ve insanlar bunu bilmiyorlardı ne yazık ki. Bunların hepsi mahvolmuş hayatımı daha da mahveden psikopat amcamın yüzündendi. Belki o olmasaydı şuan hayatım daha iyi bir yerde olabilirdi ve bende normal bir insan gibi mutlu olabilirdim. Sonra zamanın hızını ve kıymetini bilmem gerekmezdi belki de o psikopat adam olmasaydı.