Her zamanki gibi dünyanın rutin düzeninde bir sabaha da kalkmıştı insanlar. Bugün de aynı dün yada yarın gibi aynı olacaktı. Bazıları için umut vaadeden bazıları için aynı bazıları içinse son nefesini vermeyi düşledikleri bir gün
Jin-a da son katagoride olan çok sıradan olan bi erkekti. Hayatı her zaman isteğinin dışında olan hayalleri ve hedeflerinden uzak birisiydi. Jin-a’nın eski hayalleri aslında o kadar da gerçek dışı değildi. Ne bi lüks hayat ve bi ün hayal etmişti. Onun tek isteği normal olmaktı.
Her zamanki gibi gün başladı. Belki de bugün alarmın sesi Jin-a için daha da acı çalıyordu. Uykulu gözlerle tavanı seyrederken gözlerinden bir damla yaş süzüldü. Yine hayallerine kavuşamadığı bir günde daha güneş doğmuştu. Vücudundaki yorgunluğu bir kenara bıraktıktan sonra elini yüzünü yıkamaya gitti. Aynada gördüğü çirkin kişi hala oydu.
Jin-a gerçeklerle her gün bu kadar acı karşı karşıya kalması artık onunda limitlerinin sınırına geldiğini açıklıyordu. Çünkü nasıl olsa o da bi insandı. Hayatının her gününde de olduğu gibi hazırlandı ve işe gitti. Kendimi tüm dünyadan soyutlayan Jin-a sadece önüne bakıyordu. Başkalarının yüzünü mutlululuklarını görmek ona sadece acı veriyoru. Ne yemek saatinde ne de molalarda başkalarıyla konuşuyodu.
Ve bir gün daha güneş batmıştı. Evine doğru ilerlerken gözlerini kamaştıran dükkanın rafındaki pasta dikkatini çekmişti. Çünkü bugün onun doğum günüydü. Her yıl gerçekleşen mum üfleyip gerçekleşmeyecek hayaller dileme serüveni yine devam edicekti. Pastanın parasını öderken kasiyer:
-Doğum gününz mü ?
Diye sorduğunda Jin-a’nın adamım yüzüne bile bakmadan
-Hıhı.
Diye geçiştirmesi karşı tarafa bile melankolik bi hava vermesine yetmişti.
Evine döndüğünde sadece sarhoş olup günün devamını unutup uyumak istiyordu. Dolaptan iki bira kaptı ve nefes bile almadan tek çırpıda içti. Pastanın üzerinde mumlar gerçekten de yamuk muydu yoksa sarhoşluğun etkisiyle mi öyleydi? Jin-a mumların ateşlerini gözlerinden akan yaşlardandan dolayı bulantılı görüyordu. Jin-a gözlerini kapatıp içinden:
-Bu aptal merasime bile bu kadar inanacak kadar alçak ve düşük bi durumdayım. Mucizelere inanmayı bıraktım. Sadece kendimi rahatlatıp anlık mutlulukar için yine bu mumlardan bi beklenti içindeyim. Dileğim Yok olmak…
Ve mumların ışığı artık bulanık değildi. Ancak kapalı gözlerinden bile rahatça anlayabildiği bi ışık gözünü kamaştırıyodu. Gözlerini açtığında ise karşısındaki koyu ancak aynı zamanda gözlerini rahatsız eden bi sis bulutu onu yeterince korkutmuştu. Jin-a sarhoşlukla alakalı mı yoksa rüya da mı olduğunu anlamak için kendi yüzüne bi yumrum attı. Ancak hiçbir şey değişmedi.
Karşısındaki sis bulutu hala duruyodu. Jin-a:
-Se_ sen nesin? Demeyi bile zor başarmıştı.
Karşısındaki sisin içinden bi ses:
-Ben senin İblisinim hayalin için burdayım. Dedi
Jin-a
-Hayalim mi ? Yok olmak mı. Hah. Yıllardır çok basit bi şey istedim normal olmak ancak kaderimde o bile yok ha. Doğru benim gibi bi pislik sadece yok olmaya mahküm değil mi ?
İblis:
-Aptallığına ayıracak vaktim yok. Dileğin bu değil mi yok olmak ? Zaten bu benim uzmanlığım sana acısız bi intihar sağlayacağı-
Aniden sözünü Jin-a kesti:
-İntihar ha. Kimin hayali bu olur ki. Sence de intihar etmek isteyenler aslında en çok yaşamak isteyenler değil midir ?
İblis ilk defa bunun gibi bi cevapla karşılaşmıştı. Sayısız aldığı can sadece susup ölmeyi beklemişti.İblis bu aptalla biraz oynamanın eğlenceli olabileceğini fark etmişti. Sonuçta sadece can almak kimseyi eğlendirmiyordu. İblis:
-İlginç. Karşında bi iblis sana canını alacağım diyor ve sende ona savunma yapıyorsun. Tamam o zaman istediğin olsun. Sana 3 dilek mumu veriyorum. Ancak her üflemende hayatındaki belalar ve dertler artacak. Kabul ediyor musun ?
Jin-a zaten hayatının ne kadar acınası olduğunu düşündü ve daha da kötüleşemeyeceğini düşündükten sonra bunu kabul etti. Jin-a:
-İlk mumu şimdi kullanıyorum.
İblis şaşkınlıkla beraber eğleneceği günleri merak etmeye başlamıştı
Jin-a:
-Dileğim…