Bölüm 4

Gözlerimi açamayacak kadar korkarak hâlâ kapatıyordum. Damon, Bonnie'nin elini bırakarak 'Uh, bu çok hızlı oldu' diyor. Ben de elini bıraktım. 'Burası cehennem mi?' soruyorum Bonnie 'Hayır, öyle olduğunu düşünmüyorum' diyor ve yürümeye başlıyor. Damon ve ben tamamen kafamız karışmış bir şekilde birbirimize bakıyoruz. Omuz silkip Bonnie'nin arkasından yürüyorum. Artık sokaklarda deli gibi dolaşıyorduk. 'Artık pansiyona gidebilir miyiz? Sokaklarda deli gibi dolaşmamıza gerek yok' Damon, 'Bri tembel olmayı bırak' dedi. Gözlerimi devirdim. Bonnie etrafına bakarak 'Eğer diğer taraftaysak en azından yaşayanları görebilmemiz gerekir' dedi. 'Elbette cennette değiliz çünkü öyle olsaydı Damon'la burada sıkışıp kalmazdım' diyorum. 'Çocuklar bakın!' Damon ve ben çirkin bir eve bakıyoruz. Filmlerdekilere benziyordu. 'Temel' Damon, 'Burası Elena'nın pek de şık olmayan evi' diyor. 'Kardeşim, Elena kim?' 'Onun kız arkadaşı ve benim en iyi arkadaşım' Onlar eve doğru yürürken başımı salladım. Damon, 'Hadi içeri girelim' diye önerdi. Verandada bir salıncak görüyorum ve hemen üzerine oturup sallanıyorum. 'Aman tanrım' Damon 'Nedir Bonnie?' diye sorar. Ben ona bakıyorum, o da gazeteye bakıyor. Damon'a verirken 'Şuna bak' diyor. Şuna bakıyor ve alay ediyor 'Ne diyor?' merakla soruyorum 'Bir Ailenin nasıl öldürüldüğü ve bir ailenin nasıl hayatta kaldığı hakkında' Bonnie 'Tarih değil' diyor. 'Ah. Nerede olduğumuzu sormamalıyız, ne zaman olduğumuzu sormalıyız' :::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::: :::::::::::::::::: 4 ay sonra Buraya geldiğimizden bu yana 4 ay geçti. Meğerse 1994 yılındayız, 10 Mayıs 1994, defalarca aynı günü yaşıyoruz. Bonnie ve Damon kavga etmeye devam ediyor. Eğleniyorum, gerçekten eğlenceli. Damon, Elena hakkında konuşmayı bırakamıyor. Bu adamın ciddi bir yardıma ihtiyacı var. Buluştuk ama ona nasıl döndüğümü söylemedim çünkü biraz utanıyordum. Bana Katherine'in o kilisede değil, insana dönüştüğü için nasıl öldüğünü anlattı. Oh ve onlara büyümden bahsetmedim. Mutfağa tembel tembel yürürken 'Günaydın' diyorum. 'Sabah!' Damon ve Bonnie aynı anda söyledi. Masaya oturup iç çekiyorum 'Krep? Tekrar? Damon başka bir şey yapamaz mısın?' 'Yapabilirim Bri. Ama çok çabalamayacağım. Ben siz iki aptala değil, Elena'ya yemek pişirme becerilerimi göstereceğim.