Mert, elindeki günlüğün son sayfasını titreyen elleriyle açtı. Sayfada tek bir cümle yazıyordu:
“Gerçekle yüzleşmeden buradan çıkamazsın.”
Bir anda bodrum katı sarsılmaya başladı. Duvarlardan fısıltılar yükseliyor, ışıklar yanıp sönüyordu. Az önce karşısına çıkan silüet yeniden belirdi. Bu kez saldırmıyordu. Yavaşça elini eski bir kapıyı işaret edecek şekilde kaldırdı.
Mert cesaretini toplayıp kapıyı açtı. İçeride yıllardır kilitli kalmış küçük bir oda vardı. Odanın ortasında paslanmış bir sandık duruyordu. Sandığı açınca eski gazete kupürleri, fotoğraflar ve bir mektup buldu.
Mektupta şu yazıyordu:
“Bu apartmanda yıllar önce büyük bir hata yaptık. Masum bir insanı bodruma kilitledik ve onu kurtaramadık. O günden beri huzur bulamadı. Bu sırrı öğrenen kişi gerçeği ortaya çıkarırsa lanet sona erecek.”
Mert bütün belgeleri polise teslim etti. Günler sonra apartmanın geçmişi ortaya çıktı ve yıllardır saklanan gerçek herkes tarafından öğrenildi.
O gece Mert son kez bodrum katına indi. Artık fısıltılar yoktu. Duvardaki yazılar silinmiş, gizli geçit kapanmıştı. Tam çıkacakken arkasından hafif bir ses duydu.
“Teşekkür ederim…”
Mert arkasını döndüğünde kimse yoktu. Gülümsedi ve bodrumun kapısını son kez kapattı.
O günden sonra apartmanda bir daha garip hiçbir olay yaşanmadı.
