Hamileliğimin son haftalarına yaklaşırken daha babasını bile bilmediğim bir çocuğu doğuracağıma inanamıyordum. İlk on hafta hamile olduğumu anlamadığım için bebeğimi aldırma şansım kalmamıştı. Bebeğimi düşürmek için denediğim yöntemlerin hiçbiri işe yaramadı. Salonumdaki pencereye bakan berjere otururken bebeğimin daha cinsiyetini bile bilmeyen bir anneydim. Kocaman evde tek başıma otururken kendi annemi düşündüm. Her daim beni koruyan bir annenin kızının böylesine rezalet bir anne olacağı kimin aklına gelirdi?
Karnıma saplanan bir ağrıyla öne doğru eğildim. Altımdaki ıslaklıkla o tarafa doğru baktım. Suyum geliyordu! Burak'ı aradım. "Suyum geldi Burak acilen gel ." dedim. Alt katımda yaşayan Burak koşarak yukarı çıkıyordu. Ayak seslerinden anlıyordum bunu.
Beni kucağına alarak arabaya götürdü. Hastanenin kapısından içeri girerken bağırtılarım hastaneyi inletiyordu. "Doktor!" diye bağıran Burak'ın sesiyle acil yerindeki herkes bize döndü. Doktorlar beni sedyeye yatırırken Burak hala elimi tutuyordu. "Geçecek güzelim dayan." dedi. O sırada bana bakan bir adam gördüm. Burak'la birleşen ellerimize bakıyordu. Bakışları gözlerime tırmandığında gözlerindeki o bakışların daha da koyulaştığını fark ettim.
Doğum kısa sürmüştü ve bebeğimi kuvöze almışlardı. Burak hamileliğim boyunca yiyemediğim şeyleri bana almak için dışarı çıkmıştı. O sırada kapı açıldı ve doğumdan önce gördüğüm o adamın içeri girdiğini gördüm. Büyük adımlarla yanıma yaklaşıp bir anda dudaklarıma yapıştı. Boynumdaki eli beni nefessiz bırakırken dudakları benim zaten nefesimi kesiyordu. Beni bir anda kucağına aldı ve kendisini hasta yatağına bıraktı. O an beynim uyuşmuş gibiydi. Şu an hissettiğim hazzı bebek yaparken bile hissetmemiştim. Sonunda benden ayrılıp odanın çıkışına doğru ilerledi. Arkasından bağırmak, onun kim olduğunu öğrenmek istiyordum ama o kadar aptal gibi hissediyordum ki sesimi bile çıkaramamıştım. Alık alık etrafa bakarken Burak içeri girdi. "Kızım ne bu halin neden oturuyorsun yatıp dinlenmen gerekiyor" diye azarladı.
Eve gittiğimizde bebeğimi de yanımıza almıştık. Durumu iyiydi ve ona her geçen gün daha fazla alışıyordum ona. Koynumda uyuyan minik bir bebek varken hala o adamı düşünüyordum. Aklımdan çıkaramamıştım. Beni bu şekilde şoka sokan bir adam olmamıştı hayatımda. Hayatın bana getirdiği zorluklardan dolayı sevmek sevilmek ya da bir erkeği düşünmek benim için imkansız şeylerdi fakat tek bir öpücükle benim aklıma düşen o adamın kim olduğunu merak ediyordum. Düşüncelerin içinde boğulurken kapı çaldı ve kapıyı açmak için bebeğimle kapıya doğru yürüdük. kapıyı açtığım anda dilim tutuldu çünkü karşımdaydı.
BÖLÜM SONU