"Kendine yalan söyleyebilirsin ama bana yalan söyleyemessin Meva seni kendinden bile daha iyi tanıyorum.Neye üzüleceğini neye kırıldığını herşeyi anlarım ben.Bu yüzden anlat hadi bana bu sabah ne oldu?"aslında doğru kendime yalan söylesem bile o illaki anlar çünkü Baranla yıllardır komşuyuz.Neyse galiba ona anlatmam lazım."Bugün derse girdiğimde Melih'i gördüm." Diyerek başladım anlatmaya."Sonra ders fizikti hoca dersi anlattı ve zil çaldı.Teneffüs saati geldi diye herkes Melih'in başına toplandı onu dışlamamak için sonra da Melih dışarıya çıktığında koridorda çığlık sesleri geliyordu bende gitmemem g-görmemem gereken birşey gördüm hani 12/A'da İlayda vardı ya."dedim ve Baran "Eee bi dakika yoksa ona birşey mi oldu?!"bu çocuk neden bu kadar akıllı hiçbir fikrim yok. "O-o bugün okulun koridorunda bıçaklandı kimin yaptığı hala belli değil.Bende o görüntüyü yerde kanlar içinde İlayda'yı görünce midem bulandı ve bayıldım uyandığımda yanımda Melih vardı."oh olayı Baran'a anlatınca birazda olsa rahatladım."Böyle birşeyi kim nasıl yapar o kız suçsuz bir kızdı!bu nasıl olabilir?!"Baran haklıydı aslımda çünkü İlayda çok masum ve saf bir kızdı.Ona böyle birşeyi hangi şerefsiz yapar nasıl yapar o kıza nasıl kıyabilir?"Bende bilmiyorum Baran ama birisinin bilerek yaptığı kesin.Ama benle alâkalı değildir dimi?"bunu dememin nedeni yıllar önce psikolojisi bana benzeyen kafadan sıyırık bi çocuk bana çıkma teklifi etmişti ve hareketlerinden dolayı onu reddetmiştim.Ya bana ders olması için yaptıysa...
"Sakin ol Meva bu olay yüzünden aniden panik atak geçirirsen şu sözlerimi hatırla.Bunun suçlusu sen değilsin,senin bu olayla alakan yok,ilayda'yı çok seviyordun ve onun ölmesi senin suçun değil.Bu cümlelerimi hatırla tamam mı Meva."Tamam kabul bu benim suçum değildi ama tanıdığım birisiydi.Bu yüzden kendimi suçlu hissediyordum.Ama Baran'a bunu söyleyemem."Tamam.Senin dediğin gibi olsun Baran."dedim ve Baran ayağa kalktı ve bana doğru eğilip"Canını herşeye sıkma tamam mı?"herzamanki gibi korumaci bir abilik taslayınca bende"Tamam!Anladık."tamam kelimesini bilerek vurgulu yapmıştım,sonra Baran gülünce kaşlarımı çattım ve"Baran bugün de çok güleçsin maşallah."diyince sustu.O susunca benimde komiğime geldi be kıkırdadım.Baran kapıya yaklaştı ve "Kendine iyi bak hadi görüşürüz."dedi ve kapıyı açıp gitti.Annemler bugün gelmeyeceklerdi çünkü teyzem rahatsızlandığı için 1 hafta onlarda kalacaktı.
***
2 gün sonra
Bugün annemler teysemlere gideli 2 gün oldu ve ben o kadar rahatım ki okulda olan olaydan sonra okullara tatil verdiler isteyen yine gidebiliyor ama giden kişiler yorgun yorgun evlerine geri geliyor.2 gündür üst katlardan sürekli bir eşya taşıma sesi geliyor.Bu kat genellikle boştu alt katımızda Baranlar vardı ama üst katımız tamamen boştu.Bu ses iyice beni rahatsız etmeye başlamıştı yukarı kata çıkıp"şu sesi yapmasanız artık?!"demek isterdim ama diyemem çünkü asosyelim.En sonunda bi anlık yüreklilik ve cesaretle yukarıya çıkıverdim kalbim öyle hızlı atıyorduki.Bi yanım kal bi yanım da çabuk kaç! Diyordu ve ben tabikide ilk yanımı dinleyip kalmayı seçtim zile bi anlık cesaretle basıverdim.İçeriden uzaktan gelen adım sesleri yaklaşıyordu adım sesleri yaklasırken başım dönüyor gibi hissettim tam adımlar kapının önünde durduki ben koşarak alt kata oturduğumuz kata geri döndüm.Duvardan destek alarak yandan yandan geçerek kapımızın önüne geldim.Daha öne hiç olmadığım kadar garip hissetmiştim çünkü o evde bir erkek oturuyordu.Bi anlık cesaretle az daha ölüyordum!Evet evde erkek oturduğunu adımlarından anlamıştım ya adam sinirlenmişse?ya beni gördüyse?eğer benim indiğim kapiyı görürse işler hiç almadığı bir hal alabilirdi...
