İçeriğe geç

Enkaz altındaki şehir

Bölüm 1 · 2 dk okuma

Enkaz altındaki şehir

Bölüm 1

Bilmem ki Çaresizlik Nedir.

MERYEM: Selamlar ben anlayacağınız üzere Meryem.Beni neler bekliyor bilmeksizin hayatına devam eden sıradan bir kızım.saat gece on buçuk ve ben delisi olduğum bir kitabı bitirmeye çalışıyorum adı KİRAZ AĞACI nedenini bilmiyorum ama bu kitap beni kendine çok çekti ve çok sevdim daha dün başladım ama bugün bitirmeye kararlıyım hatta yarın gidip 2. kitabını da ~alacağım~ o yüzden hemen annemin yanağına küçük bir öpücük kondurup odama çekildim.Kitabı okumaya başladığımda saat on buçuktu şuan ise saat gece bir buçuk kitabın bitmesine son 34 sayfa.Açıkçası kitapta duygulandığım çok oldu çünkü bir insanın her gün gittikçe hayata karşı olan umudunu yitirmesi çok acı bir şey bence.Annem halen uyanık olduğumun farkında değil bile :) ama içimde doğru gitmeyen bir şey var gibi geliyordu yani içimde kötü bir his var.Sanki kalbim sıkışıyor gibi.Bilemiyorum belki kitaba karşı olan duygusallığım hislerime yansımıştı…

Saat şu anda tam olarak 02.46 kitabı yaklaşık yarım saat önce bitirdim fakat içimdeki beni bırakmayan bu kötü his uyumama bile izin vermemişti sanki.Bende bu kötü histen kurtulmak için kafamı dağıtmaya karar verdim.Yatağımdan kalktım ve dolabımın önüne geldim.Bir anı kutum vardı 4 yıla varana kadar benim için anlamlı olan her şeyi sakladığım anı kutum…

Anı kutumu alacağım sıra yanında kumbaramı da gördüm kumbaramı ve anı kutumu aşağıya indirdim.İlk olarak anı kutumun içini açtım.İçinde en yakın arkadaşım Zeynep ile ilk hediyeleştiğimizdeki hediyeyi bu kutuda tutuyordum.Bana bir kupa almıştı ve kupanın üstünde şöyle yazıyordu:

Dostluk bitinceye kadar değil,Ömrüm bitinceye kadar seni seveceğim~~

Yazıyo-r… diyeceğim sırada Başımın acayip döndüğünü hissettim.Ama bir kaç saniye geçince bunun bir baş dönmesi değil büyük bir DEPREM olduğunu anladım.Annem korkuyla Meryem diye bağırıp bana doğru geliyordu.Bende yanına gidip onu sakinleştirmek istiyordum fakat dizlerimin tutmadığını hissediyordum.Sanki dilimi yutmuşçasına konuşamıyordum.Evdeki gürültü yükseliyordu.Elimdeki telefonumun titrediğini hissettim.Afad resmî bir mesaj atmıştı şöyle yazıyordu.Bulunduğunuz Bölgede DEPREM BEKLENMEKTEDİR LÜTFEN TEDBİR ALMAYI VE AFAD ÇANTANIZI YANINIZDA BULUNDURMAYI İHMAL ETMEYİNİZ.İYİ AKŞAMLAR-

Bu mesaj için çok geçti artık hala sallanıyorduk ve beklediğim ama çok korktuğum bir şey oldu annemle aramızda 4 adımlık mesafe kalmışken duvarlarda büyük yarıkların oluştuğu ve aniden Büyük bir gürültüyle evin yıkıldığını biliyordum ama burada yalnızca yıkılanın bina olduğu değil hayatımız olduğunu biliyordum…

Bölüm sonu

12 yorum