O gün yine kuzenlerimle kamptan dönüyorduk, bizim arabanın bagajı normal arabalara göre biraz geniş, minibüsün arka koltuğu çıkmış hali gibi düşünün, çünkü öyle. Arabanın ön kısmında yer olmadığı için kuzenlerim, Aysima ve Yaren ile beraber arabanın bagajında oturuyorduk. Ben arabanın bagajına yaslanmıştım, onlar ise eşyalardan bulduğu yerlerde karşılıklı bir şekilde oturuyorlardı. Bu arada yaşları vermeyi unuttum, Aysima; 16, Yaren;17, ben ise 15 yaşımdayım. Hepimizin kulağında kulaklık vardı, Aysima'nın siyah, Yaren'in mavi, benim ise beyaz. Onların kulaklıklarının üstünde Aysima'nın annesi Havva halamın ördüğü fidanlar var, bende ise çiçek, Havva halam bana hem çiçek hem fidan ördü, çiçeği daha çok beğendiğim için onu taktım, fidan evde. Ortam çok sessizdi, sessizliği hiç sevmem, konuşmayı ise çok severim, her ne kadar "Tuana yere bak çenen düşmüş" şakası yapılsada. Kulaklığı çıkartıp arabayı süren anneme;
—Anne bizde şarkı açabilir miyiz?
Annem;
—Ne açacaksınız?
Kuzenlerle aynı anda;
—MANİFEST - SNAPP!!
Şarkı başladı.
Babam;
—Bu Coca-Cola reklamı değil mi?
Ben;
—Evett, sözler farklı ama, reklama uyarladılar şarkıyıı.
Babam;
—İzin almışlar mı bari bu reklamı yaparken şarkı sahibinden?
Serra Yengem;
—Aynı kızlar bence.
Yaren;
—Evet annem doğru bildi, aynı kızlar.
Sonra kuzenlerle şarkıyı bağıra bağıra söylemeye başladık, biz güle oynaya şarkı söylüyoruz ama aile büyüklerindeki ciddiyeti görmeniz lazım, Karadeniz'de gemileri batmış gibiydiler. Sanırım kendimizi şarkıya fazla kaptırdık, arkadan gelen tırı görmemişiz, görsek ne değişirdi zaten, tır arabaya çarpıp geri çekildi, bende başka kimseye bir şey olmadı, birden şarkının sesi kısıldı, ben, boynumdaki kulaklık, etrafımdaki eşyalar, hepsi kan ve cam içindeydi, gözlerimi kapatmadan önce Yaren'in bana endişeli ve ağlamaklı bir sesle "Tuana" dediğini duydum.