Lee Minho'dan:
Gözlerimi güçlükle açmaya çalıştım. Zihinimde hâlâ Jisung'u kurtarmaya çalıştığım an vardı. Gözlerimi açtığımda hâlâ yerde yatıyor olduğumuzu gördüm. Başımızda ne bir araba, ne de bir insan vardı. Başımı sağıma çevirdim. Jisung yanımda olan biteni anlamaya çalışarak etrafa bakıyordu. Üzerimizde ne bir kan ne de bir leke izi vardı. Bana baktı ve konuştu.
J: "Biz nasıl... Nasıl hâlâ buradayız?"
Düşündüm. Evet, neden hâlâ buradaydık biz? kaza olduğunda başımızda insanlar vardı.
M: "Bilmiyorum... Gel, okula girelim bakalım neler olup bitmiş."
Kafasını onaylarcasına sallayıp yanıma geldi.
J: "Gidelim kaptan!"
Bu haliyle bile hâlâ beni güldürmeye çalışmasına gülümsedim.
Okula girdiğimiz an Jisung arkadaşı Felix'in yanına gitti.
J: "Felixxx neler oldu biliyor musun!"
Dedi, Felix onu duymadı.
Bu sefer de elini tutmaya çalıştı ama eli sadece Felix'in elinin içinden geçip gitti.
Ne kadar uğraşsa da kimse onu ne duyuyor ne de fark ediyordu. Ben olayları anlasam bile sustum. Gözlerim doluyordu ama konuşamıyordum. Jisung bana dönüp masum gözler ile baktı.
J: "Neden kimse bizi göremiyor?"
Dedi.
Yutkundum.
Onu korkutmak istemesem de gerçek buydu.
M: "Çünkü biz øldük aptal.."