Han Jisung, elindeki kahveyle şirket binasına koşarak girdi.
“İlk günden geç kalacağım…”
Asansörün kapanan kapısını görünce hızlandı.
“Bekleyin!”
Tam içeri girerken biriyle çarpıştı.
Kahve havaya sıçradı.
Ve karşısındaki adamın beyaz gömleğine döküldü.
Jisung’un yüzündeki renk anında kayboldu.
“Ben öldüm.”
Karşısındaki adam yavaşça gömleğine baktı.
Sonra gözlerini Jisung’a çevirdi.
Uzun boylu, yakışıklı ve oldukça sinirli görünüyordu.
“Özür dilerim!” dedi Jisung panikle.
Adam birkaç saniye sessiz kaldı.
“İlk iş günün mü?”
Jisung şaşırdı.
“Nereden bildiniz?”
“Çünkü sadece yeni çalışanlar müdürlerinin üzerine kahve döker.”
Jisung donup kaldı.
“Müdür mü?”
Adam hafifçe kaşını kaldırdı.
“Lee Minho.”
Jisung o anda yerin dibine girmeyi diledi.
Minho ise asansörden çıkarken son kez dönüp ona baktı.
“On dakika sonra toplantı odasında ol.”
Jisung derin bir nefes aldı.
“Harika.”
“Daha ilk günden patronuma kahve döktüm.”
Ve şirket hayatı onun için tam bir felaketle başlamış oldu.