Uzun zaman sonra bir akşamüstü birlikte kumsala gittiler.
Kumların üzerine uzanıp güneşin batışını izlediler.
Gökyüzü yavaş yavaş turuncudan mora dönüyordu.
Dalgaların sesi aralarındaki sessizliği dolduruyordu.
Hyunjin uzun zamandır söylemek istediği şeyi sonunda söyledi.
“Minho…”
“Hm?”
“İyi ki geri döndüğünde vazgeçmedin.”
Minho başını ona çevirdi.
“Sana soğuk davransam bile… gitmedin."
Minho hafifçe gülümsedi.
“Sen de iyi ki bize tekrar bir şans verdin.”
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra Hyunjin, gözlerini tekrar gökyüzüne çevirerek mırıldandı:
“İyi ki tekrar en yakın arkadaşımsın.”
Minho bu sözlerin ardından ona döndü ve sıkıca sarıldı.
Hyunjin önce şaşırsa da birkaç saniye sonra o da karşılık verdi.
Güneş yavaşça ufkun arkasında kaybolurken, ikisinin arasında uzun zamandır eksik olan o his sonunda geri dönmüştü.
Ve bu kez… hiçbir yere gitmeye niyetleri yoktu.
SON