Savaş bitmişti. Hogwarts artık özgürdü. Ama acılar hala tazeydi. Harry Potter kahramandı. O iğrenç Voldemort yok olmuştu. O zaman Libra neden üzgündü ki?Acısı taze olanlardan biri de Libray'dı savaș sırasında her iki evebyninide kaybetmişti.Ama diğerlerinden bir farkı vardı .Annesi ve babası ölümyiyendi. Çok güçlü iki büyücüydü. Libra o günden beri nasıl oldu da öldüler diye düşünüp duruyordu.Libra'nın hiçbir akrabası yoktu. Sadece aile dostları Malfoylar vardı. Libra șu anda evinde eşyalarını topluyordu. - Tatlım,yardıma ihtiyacın var mı? - Yok Bayan Narcissa. Birazdan tamamen toplanmış olurum. - Tamam güzelim. İşin bitince aşağı in eşyalarını toplatırız. Narcissa Malfoy aşağı indiğinde, Libra gözündeki yaşları tutamamıştı. Yıllardır yaşadığı bu evi şimdi asla dönmemek üzere terk ediyordu. Son bavulunu kapattı.Şimdi sıra fotoğraflardaydı. Ailesiyle çok iyi anlaşıyordu. En son çekindikleri fotoğrafı eline aldı, gözyaşları fotoğrafın üstüne düştüğünde Libra artık bakmayı bıraktı. Șu an ağlamanın fazlasıyla yeriydi ama zamanı değildi. Yanında taşıyacağı sırt çantasını aldı. Içine çerçeveleri, fotoğraf albümünü ve cüzdanını koydu. Çantası sırtında kapıya doğru yürüdü. Dışarı çıkmadan önce son kez çocukluğunun geçtiği bu odaya baktı. Şimdi gözleri yeniden dolmuștu. Ama güçlü olmalıydı.Sonuçta yeni bir hayata başlıyordu. Derin bi nefes aldı ve merdivenleri inmeye başladı.
Bu kadardı devamı gelicek🩷🫶🏻
