Sanırım yapamayacağım bu hayatta ilerlemek ne kadar zor, ne yapacağıma karar veremiyorum.
"Hadi ama Emilia, sadece dondurmanı çileklimi yoksa nanelimi seçeceğine karar vereceksin?" diye sordum.
Emilia yüzünü buruşturdu ve somurtarak, "Hı."
"Bana bu kadar somurtmana gerek yok, ikisini de alabiliriz," dedim gülümseyerek.
İçimden geçenler: "Bana bu kadar değer mi veriyor?"
Gerçekten mi?
"Evet, istediğini söylemen yeterli," dedim.
Bu hikaye burada güzel ilerleyen bir aşk hikayesi gibi durabilir ya da siz nasıl derseniz, romantizm gibi görünebilir, ama arkasında çok ağır bir hikaye var.
Emilia ile küçüklüğümüzde aile bağları sayesinde bir bağlantımız vardı. Kendisi mükemmel gibi bir idol veya modeldi. Her türlü mükemmel görünümlü biriydi, ama kimse onu gerçekten tanımıyordu. Ben bile hala onu tam olarak tanıyıp tanımadığımdan emin değilim. Küçüklüğümüzde birçok kez karşılaşmıştık, aile buluşmalarımızda, benim babam ve onun babası, Büyük Richard, sirketler onu bu lakabıyla tanır.
Açıkçası, hikayemiz kader ipleri gibi bağlı değil. İlk tanışmamız üniversitedeki bölümlerimizin aynı olmasıyla başlamıştı ve nedense sık sık yüzüme bakıyordu. Ama o zamanlar karakterinin böyle olduğunu düşünüyordum ve gerçekten de öyleymiş. Bir keresinde, şu klasik romantizm filmlerindeki gibi bana çarparak kitaplarımı yere düşürmüştü. Çok garip bir ortamdı. Aynı şekilde ona geri vermiştim. Hatta ilişkilere benzemesinden korkup kendi kendime gülmüştüm. Aşk oyunlarına bayağı uzaktan bakıyordum. Birinin beni sevmesi veya aşık olması imkansız gibi geliyordu. Bu dereceye geleceği aklımdan bile geçmemişti. Benim ailem zengin ve köklü olsa bile, Emilia'nın ailesi kadar değillerdi. Ama küçüklüğümden beri her zenginliğin arkasında bir pislik olduğunu düşünüyordum. Bir elmasın işlenmesi için bir okyanusun petrolle kirletilmesi gibi sayılır sanırım. Öyle de olmuştu. Benim ailem zenginlerdi, evet, ama beni sürekli kendi halime bırakırlardı. Çoğunlukla da kendi kararlarımı veren biri olmuştum. Kendi başarılarım, kendi kararlarım. Ailem bana sürekli küçüklüğümden beri büyük bir yetişkinmişim gibi davranırlardı. Sonu ne kadar büyük olursa olsun, Emilia ile tanışmamız onun arkasını fakültede toplamaya başlamamla ilerlemişti. Yüzü çok tanıdıktı, o yüzden ilgimi çekiyordu. O zamanlar onun ailesiyle benim ailemin tanıştığımızdan haberi yoktu. Benim ailem benden sakladığı büyük sırlar vardı. Onları da zamanla öğrenecektim, belki de üvey çocuktum, kim bilir?
Devam edersek, sanırım Emilia çok güzeldi. Hayatım ufak tefek sorunlarla ilerliyordu, ama genel olarak dışardan bakılırsa hayatım gayet güzeldi. Emilia hayatıma renk katan biriydi, çok karışık bir kişiliği vardı ve çok ilginç geliyordu. Fakültede ki başarılarıyla dikkat çekerken, benim dikkatimi hareketleri çekiyordu. Mükemmel olduğu için ufak bir farklılık olursa dikkat çekeceğini kendisi de biliyordu. Okuduğumuz fakülte, yaşadığımız bölgenin en iyisiydi. Emilia her dönem sınıf atladığında birincilikle bitiriyordu. Normal olarak da okulda çok popüler biriydi. Ne klişe ama, benim gibi biriyle Emilia, sanırım gerçekten... Emilia'nın hayatında bence bir sorun vardı, çünkü kendime baktığım zaman, bu kadar iyi olmak imkansızdı. Yani böyle biri nasıl hayatta kalabilirdi? Ama belki de kendim mükemmel olmadığım için dört dörtlük kişilere inanmıyordum. Olamaz mıydı?
Ama düşündükçe daha çok çukura düşüyordum. Sanırım emin değilim, kafam karışıyor, düşündükçe. Ama her sorunun arkasında bir yangın vardır, ve kaçılırsa o yangın büyür. Kendin suyla söndüremezsen veya üzerini kapatmaya çalışırsan, o ikiye katlanmaz mı? Sorun için itfaiye çağırmalısın, ne kadar onlar bile bazen yangınların üzerine petrol varili atsalar bile. Sonuçta, hep öyle oluyor, birinin fobisi varsa, o korkunun üzerine inatla gitmeyin, ne yaşandığını bilemezsin. Sonuçta, Emilia'ya o istemeden yardım edemezdim. Kendi sorunları vardı, her şeyini bana anlatmıyordu ki, her şeyini bilemezdim.
Bazı zamanlar, onun için karar vermemi istiyordu, ama ben o değilim, kendi seçimlerini o yapması lazım. Emilia hayatında çok zor şeyler yaşamıştı gerçekten, benim bile anlatırken zorlandığım olaylar, onunla ilk konuştuğumda anksiyetesi olduğunu düşünmüştüm. Ki zaten ona çok benzer problemleri varmış. Ben neden onu bu kadar iyi tanıyorum, neden önem veriyorum, bana neden güveniyor, bu çok garip.
Hayatım boyunca çalışmıştım, birine bu kadar çok değer vermek normal miydi?