SEN KÖTÜ BİRİ DEĞİLSİN, BAŞINA KÖTÜ ŞEYLER GELMİŞ ÇOK İYİ BİRİSİN.
BÖLÜM 1 :!
direndim!
defalarca direnmeme rağmen başarısız oldum... Babam bana " evleneceksin! " dediği gün, karanlık hayatıma bir yenisi daha eklendi. 16 yaşında kaderim başkalarının elindeydi. Abim her zaman arkamdaydı o günde. Ya da ben öyle sanıyordum.
" Miya git burdan "
" Olmaz abi benim yüzümden ya zarar görürsen"
Ben miya şahin, 16 yaşında istemediğim evliliğe zorlanan o küçük kız çocuğu. Almanya da doğdum. Ama maalesef büyüyemedim. Babamın iş nedeni ile muğlaya geldik. Annem dayandı dayanmasına ama ben bana yapmaya kalktığı hiç bir şeye dayanamadım. Buda annemin son damgası oldu zaten. Boşanmayla beraber Almanya'ya tekrar yerleştik. piskolojik tedavilere başvurdum. Annemin kaza sonuvu hayatını kaybetmesiyle velayet babama geçti.
" Prensesim, istemediğin hiç bir şeyi sana yaptırmam "
Yanımda duran o arkadaşına döndü.
" Miral onu burdan götür "
" Tamam dostum "
Yanımdaki adam bana yaklaşarak kolumdan tutarken ona döndüm.
" İzin verir misin ? "
Kafasını salladığı an kolumu bıraktı. Koşarak abime sarıldığımda akmak için direnen gözyaşlarım boşaldı.
" Abi "
" Herşey yoluna girecek söz veriyorum "
Abim saçımı okşarken bana aslında herşeyin daha yeni başladığını söylüyordu.
" Gitmelisin artık gelmek üzeredirler hadi "
Sonra abim arkadaşına döndü.
" Sana emanet miral "
"Emanetine gözüm gibi bakacağımdan emin olabilirsin dostum "
Kolumdan tutarken bana döndü bakışları.
" Gitmeliyiz. "
Gözlerimden düşen son damlayı da sildim ve kendimden emin bir şekilde.
" Gidelim " dedim.
Kolumu tutarken beni arabaya doğru yönlendirdi.
Arkamda bıraktığım abime bakarken onun da gözleri yaşlıydı.
Kolumu tutarak beni arkasından sürüklüyordu.
Arabaya binince kendisi de yerleşip arabayı çalıştırdı. Sürekli aynadan arkaya bakarken birşeyler olduğunu sezmiştim. Arkama döndüğümde iki arabanın bizi takip ettiğine şahitlik ettim.
" takip ediliyoruz " onun sesiyle ona dönerken aniden gözlerini arkamdaki cama çevirdi.
" Kafanı eğ! " diye bağırınca daha ne olduğunu anlamadan silah sesleri camı tuzla buz etmişti bile.
Korkuyla ona bakarken bana bakmadan " arabayı kullanabilir misin ? " dedi.
Annemin ehliyeti olduğu için bana öğretmişti. Kafamı usulca salladım.
" Yer değişterecez 3 diyince buraya geç ben gazdan ayağımı çekmicem önce direksiyon hakimiyeti kurmalısın "
" Tamam "
Miral saymaya başlamış bittiğinde hızlıca kucağına geçmiştim. Direksiyon hakimiyetini kurarken tekrar konuştu.
3 diyince ayağımı çekeceğim " dedi boğuk bir sesle.
"tamam "
" 1...,2...,3....."
Gazdan ayağını çektiği an ben devraldım. Kendisi yan koltuğa kayarken kurşunlar arabaya değip geçiyordu.
Aniden yanımdaki cam kırılırken kurşun koluma isabet etti.
Miralin bakışını üzerimde hissederken öfkeyle dişlerini sıkıp koluma odaklandı.
" Sikeyim ! "
Arabanın hakimiyetini kaybederken kolumdan akan kanlar pekte umrumda değildi açıkçası. Ona bakmadan " sanırım tekerlek patladı " dedim.
" Kahretsin, böyle devam edemeyiz. Saklanmalıyız "
Yol üstünde bir benzinlik görürken miral girmemi söyledi. vakit kaybetmeden arabayı benzinliğe sokarken ani frenle de durdurdum.
" Hadi in "
Arabadan inince beni tuvaletlerin birine soktu. Kendisi de benimle birlikte içeriye girerken kapıyı kapatıp arkasından kilitledi.
" Onlar.... "
titrerken miral bunu fark ederek kaşlarını çattı. Dudaklarını konuşmak için aralamıştı ki bi ses buna engel oldu.
" Miral akdemir burada olduğunu biliyorum. Derdim seninle değil yanındaki küçük kızı bize ver buradan sağ çık "
Korku, tüm bedenimi ele geçirirken yanımdaki adamın da bedeni gerilmişti.
" Arayın her yeri tek bir yer dahi atlanmayacak, miralı da bulduğunuz yerde kafasına sıkın. Kızı bana getirin evleneceği adamdan kaçmak ne demekmiş göstereceğim ona "
Gözlerim hızla dolarken akmamak için direniyordu adeta .
Gitmesi gerekiyordu, her ne olursa olsun ona benim yüzümden zarar gelmesini istemiyordum. Abim beni ona emanet etmiş olabilirdi. Ama bu benim için ölmesi anlamına gelmiyordu. Gözlerimden anlamış olacak ki kafasını iki yana salladı. Sessizce mırıldandığını işittim.
" Gitmicem "
O an mucize cam görmüştüm. Elimle işaret ederek orayı gösterdiğimde bana bakan gözlerini işaret ettiğim yere çevirdi. Tekrar bana çevirdiği an gözlerinde artık ışıltı görüyordum. Yavaşça oraya giderek aşağıya baktı. Ardından bana bakarak eliyle işaret etti. Geçmem için yana kayıp klozetin kapağını kapatarak oraya basmama yardımcı oldu. Ardından dışarıyı kontrol ettikten sonra yavaşça aşağı atladım. Ama biraz yüksek olduğu için sanırım ayağım incinmişti. ardından kendide atladı.
" Hadi "
Gözlerini yere oturmuş bana dikince ağzımdan " ahh " nidası çıktı.
Kaşlarını çatarak bana bakarken içeriden bir ses yükseldi.
" Kahretsin kaçmışlar ikisini de bulun ! "
Miral anında olayın şokundan çıkmış beni kucağına alarak hızla koşmaya başlamıştı. Onlardan epeyce uzaklaşmışken ana yola neredeyse varmak üzereydik. Ana yola çıkarken beni yol kenarındaki banka oturttu.
Telefonunu cebinden çıkarırken bir tuşa basıp kulağını dayadı.
" Alo Kayra sana konum gönderiyorum bizi buradan aldır"
Karşısındakinin sesini duymuyorken miral tekrar konuştu.
" Çabuk ol başımız belada " diyip kapattı.
Birkaç bişey yapıp telefonu cebine koydu, gözleri bana dönerken yanıma yaklaşıp beni kucağına aldı.
" Nereye gidiyoruz "
" Burada bizi bulmaları olası. Karşıda bir market var oraya gireceğiz benimkiler gelene kadar "
Kucağında benimle emin adımlarla yürüyüp markete girdi. Marketin içi kocamanken incilen biriyim ağrımaya başlamıştı.
Miral bana dönerken " acıyor mu ?" diye sordu.
kafamı salladım.
" Biraz daha sabret"
Boğuk sesimle " tamam" dedim.
Endişeli gözlerini bir türlü benden çekmiyordu.
Telefonu çalarken bir eliyle beni tuttu. Diğer eliyle telefonunu eline alıp ekrana bakmadan açtı.
" Efendim"
" Geldik abi sen neredesin? "
" Marketin önüne gel çıkıyoruz şimdi"
" Çıkıyoruz derken ? "
" Soru sorma geri zekalı dediğim yere gel "
" Tamam abi "
Telefonu kapatıp cebine tıkıştırdı. Beni kucağında iki eliyle tutarken çıkışa dışarı çıktığımızda karşımda siyah bir mersedes Vito duruyordu.
Gözlerim çok açılırken içime bir mutluluk kapladı. Araba modellerinin hepsini bilirdim. hayranlığım vardı ne de olsa. Mutluluğumu dışarı yansıtmıştım sanırım Miray bana bakıp sırıttı ve arabayı ilerledi. Arabanın içinden siyah takım elbiseli bir adam çıkıp kapımızı açtı. Arabaya oturunca ön koltukta oturan daha yeni fark ettiğim adam, arkasını döndü, bana bakıp miral döndü.
" Ooo abi kız mı kaçırıyorsun. Tüh beni niye çağırmadın, ben etrafı kolaçan ederdim bilseydim"
Ne ? Kaçırmak mı ?
" Kes gevezeliği! " duraksadı. Bana döndü. Ardından tekrar ona döndü.
" Sana hesap mı vereceğim ulan ben. Seni ilgilendirmez. Kayra dön önüne "
Bu adam , telefonda konuştuğu kişiydi ve miralin kardeşi miydi ?
" Sana bişey diyende kabahat, abim olabilirsin de sürekli eziyorsun be abim "
Üzgün değilde daha çok dalga geçmek için konuşmuştu sanırım.
" Kayra ! "
" Tamam tamam " diyip bana döndü.
" Abim böyledir, o çok sinirlidir. Bir ömür yanında geçirebileceğine emin misin ? Kaçtığına göre eminsin "
Ona bakarken gözlerim şokla açılmıştı.
" Biz kaçmadık " dedim aniden.
Bakışları benimle miral arasında giderken eliyle işaret edip.
"Çok belli dedi "
O an kafama dank etti. Ben miralın kucağından demiştim inmemiştim.
Miral baktığım yere bakınca o da bana döndü. Ardından adının kayra olduğunu öğrendiğim kişiye dönerek.
" Dön lan önüne " dedi.
Kayra önüne döndüğü an yavaş bir şekilde yana indim.
Öndeki sürücü aynadan sadece miral'a bakarak.
" Nereye patron " dedi.
Bana bakan miral gözlerini benden ayırmadan " evime" dedi.
Sürücüye dönerek " kayrayı yolda indir kendi evine gitsin" dedi.
Bu dediği ile gülmek istesem de gülmemek için dudaklarımı sıkıcı birbirine bastırdım.
Bir ara dönerken onun da bana baktığına şahitlik ettim.
Bilmiyordum.
Ama bir şeyden emindim.
Hayatımın geri kalanı da miraldan kopmayacağıma emindim.
Abim ona beni emanet ederek aslında bizim birbirimizi tanımamıza vesile olacaktı.
Ve her ne olursa olsun abim beni geri aldığında, Miral hep hayatımda olacaktı.
BÖLÜM SONU ...