Kafeterya gürültülüydü ama Merve konuşmaya başladığında dünya sessize aldı kendini. “Yani ben gerçekten erkeklerin bu kadar çekingen olabileceğine inanmıyorum,” dedi, bardağındaki sıcak çikolatayı karıştırırken. “İnsan ya konuşur, ya konuşamaz. Bu kadar basit.” Ben de bardağımdaki kaşığı gereksiz yere döndürüp duruyorum. Göz göze gelmemeye çalışıyorum ama o gözler... resmen üzerime yürüyorlar. “Sen mesela…” dedi, bakışları üzerime çivilenmiş. “Biraz utangaçsın ama bence bu bir taktik. Popüler çocuk edası. Sessiz kal, kızlar merak etsin.” “Yo, ben…” diye başladım ama dilim düğüm oldu. Yardım çağrısı atacak kimsem yok. Hemen bir bahane uydurmam gerekiyordu. “Şey... Murat’la buluşacaktım da. O bekliyor şimdi, ayıp olmasın,” dedim. Cümleyi öyle hızlı söyledim ki, kendi kulağım bile anlamadı. Merve gözlerini kıstı. Gülümsemesi sinsiceydi. “Tabii ya, Murat. Arkadaş önceliği. Çok asil davranış.” Kalktım, tepsi elimde. Ayaklarım nereye bastığını bilmiyor. Murat masada beni bekliyordu. Elinde telefon, ama göz ucuyla beni çoktan süzmüş. Ben oturur oturmaz ağzındaki bombayı patlattı: “Senin yapamadığını kız yaptı ha, helal olsun Merve’ye.” Kaşlarımı çattım. “Abartma.” “Abi kıza resmen Google Chrome gibi baktın. Açılırken zorlandın ama sonunda yüklendin.” Güldüm. İstemeden de olsa. “Boş yapma,” dedim. “Hadi derse geç kalmayalım.” --- Ders saatleri saat gibi ilerlerken, aklımın bir köşesinde hâlâ Merve’nin ses tonu dolanıyordu. Ne dediğinden çok, nasıl baktığı takılmıştı zihnime. Okul çıkışı Murat’la göz göze geldik. Sessiz bir anlaşma gibiydi. Konuşmadan yürümeye başladık. Aynı yoldan, aynı adımlarla. O ağaç eve geldik. Küçük, yamuk ama bize göre bir ev. İçinde kimse yok ama anılar duvarlara sinmiş. İlk sigaramızın dumanı, ilk küfürümüzün yankısı… ve şimdi, belki de ilk kez kalbimin çarpıntısı. Oturduk. Murat bir cips poşeti açtı. “Bak kardeşim,” dedi, “bu hikâyede figüran olmayacaksın. Ya oynarsın, ya unutursun.” Sustum. Gökyüzüne baktım. Cümle kuramadım ama kalbim bir şeyler yazıyordu oraya.