🌸
Gün ışığı salonun penceresinden içeri girip uyuyan benin yüzüme vurunca gözlerimi kırpıştırdım. Her zaman ki okuluma gitmem için bir an önce hazırlanmalıydım. Öyle ki hazırlanmaya tahammülüm bile yoktu. Bugünkü yaşayacağım zorbalıkları düşünerek yatağımdan kalktım. Ağır adımlarla elimi yüzümü yıkadım. Aynadan kendime bakınca yine çirkin bir kız duruyordu karşımda. "Merhaba Lina." dedim bir fısıltıyla. "Şu yüzüne bir bak! Sivilceler, siyah noktalar, yağ... Neden ben? Ne olurdu güzel olsaydım. Şu kocaman gözlükleri takmak zorunda kalmasaydım." dedim. Bir damla göz yaşı yanağımı ıslattı. "Kızım hadi sofraya gel!" diye seslendi annem. "Hemen geliyorum!"dedim ve kahvaltı sofrasına doğru yürüdüm.
🌸
Ailem beni çok severler. Her zaman beni "Benim güzel kızım. Üzme kendini. Derslerinde başarılı ol yeter. Zaten güzel bir üniversite kazanırsan artık özgürsün demek. Bu yüzden sakın ağladığını görmeyeyim." diye teselli ediyorlar. Bu sebeple onlara hep mutlu görünmem lazım.
🌸
Bazen okuldan sonra eve dönmem. Aileme arkadaşlarımla birlikte vakit geçireceğimi söylerim. Lakin hiç arkadaşım yok şu koca dünyada. Bende uzakta bir kütüphaneye gider ve beni başka dünyalara götüren kitaplara gömülürüm.
🌸
Okula gitmek için çıktım. Genelde beni zorbalayan kız grubuyla birlikte binerdim. Daha doğrusu ben binemezdim. Beni almazlardı. Neyse... Bugün onları göremedim ve rahatça otobüse bindim. Biraz şaşırdım tabii.
🌸
Otobüsten indim ve ağır adımlarla okula doğru yürümeye başladım. O sırada yanımdan geçen erkek grubu yolumu kesti. Birden durdum. Grubun lideri Kerem üstüme doğru yürüdü. Ben geri adımlar atmaya çalışırken arkamda duran-kendisi gruptan biri- Buğra'ya çarptım ve daha fazla adım atamadım. Elini kolumda gezdirdi ve "Hey çocuklar! Şunun kollarına baksanıza. Sizce de maymuna benzemiyor mu?" dedi. Diğerleri büyük bir kahkaha attı. O an büyük bi acıyla"Yeter, sen kimsin de benimle böyle konuşursun!" diye büyük bir çığlık attım. Çığlık atmamla yanağıma güçlü bir tok@t yemem bir oldu. Yere serildim ve başım öne eğik ağlamaya başladım. Buğra eğilip "Unutma sen bizim oyuncağımızsın. Senin haddine mi böyle bağırmak. Maymun!" diyerek okula girdiler. Yere düşmüş gözlüğümü alıp bende ağlayarak okula girdim.
🌸
Okulda bir hayalet olduğum için kimse beni farketmedi bile. Sınıfıma doğru ilerledim ve tam kapıyı açtığımda bir kova dolusu süt başımdan aşağı döküldü. Etrafımda çember oluşturarak gülüşmeye başladılar. Tüm sesler başımda yankılanmaya başladı. Gülüşmeler, bana "Maymun!" deyişleri, aşağılamalar...
🌸
Hoca sınıfa girer girmez başımdaki kalabalığı dağıttı. Beni de Tuvalete temizlenmem için gönderdi. Evet... Sadece bu kadar. Onlara bağırmadı. Zaten beni de o kadar önemsemiyorlar. Hemen ayağı kalkıp sınıftan koşarak uzaklaştım. Daha doğrusu okuldan çıktım. Hemen otobüs durağına gittim. Oturdum. Boğazıma düğümlenen birşey var gibi hissettim. Bu sırada etraf bulanıklaştı.
🌸
Hemen otobüse atladım ve kütüphaneye gittim. Okul zamanı olduğu için aileme mesaj atmadım. Doğruca kütüphaneye gittim. Otobüsteki teyzeler bile bana alaycı gözlerle bakıyordu. Onlara ters bir bakış atıp ineceğim durağın önünde indim. Tam kütüphaneye gidecekken çok kötü bir koku aldım. Üstümden geliyordu. Gözlerimi sokakata gezdirdim ve bir giyim mağazası gördüm. İçeriden giyeceğim kıyafetler aldım ve kütüphaneye geri döndüm.
🌸
Kütüphanenin yeşil, ferah bir bahçesi vardı. Biraz orada oturdum. Gözümü bahçede gezdirirken yine onu gördüm. Koyu kumral saçlı, yeşil gözlü, beyaz tenli, biraz uzun o çocuğu. Sürekli burada kitap okuyor. Onunla tanışmak çok isterdim. Hep bir erkek arkadaşım olsun istedim fakat nerdeyse herkes benden nefret ediyor. Sonra önüme bakıp dalmışım. Omuzumda bir el hissettim. Onun olma ihtimalini düşünerek büyük bir heyecanla ona doğru baktım. Meğerse kantinci abi istediğim çayı getirmiş.
🌸
Onun kim olduğunu o kadar merak ediyordum ki okul çıkış saatinin geldiğini fark etmemiştim. "Biraz daha oturur öyle çıkarım." derken o çocuğu kapıdan çıkarken gördüm. Bir telaşla eşyalarımı toplayıp hızlıca masadan kalktım. Onu takip etmek için koşarak kapıya yöneldim. Bahçeden çıkmak için kütüphanenin içindeki koridordan çıkmak gerekiyordu. Bende koridora şöyle bir baktım. Fakat onu göremedim. Tam üzgün bir şekilde çıkacakken önümü kız grubu kesti. "Demek bunca zamandır buradasın ha? Neden bize söylemedin? Yoksa arkadaş değil miyiz?" diyerek aşağılayıcı bir ses tonu kullandı. "BUNCA ZAMANDIR ARKADAŞ OLDUĞUMUZU MU SANIYORSUN? ACINASI!" diye sesimi yükselttim. Onları iterek yolumu açtım tam çıkacakken bana bir kız çelme taktı ve yere yapıştım. Gözlüğüm fırladı. "Sabah kalan sütü dökememistim. Bak burda ne vaar." diyerek tam başımdan aşağı sütü dökecekken biri onun kolunu tuttu. Sütü elinden alıp yere fırlattı. Başımda üşüşen kızları iterek yolunu açtı. Elimden tuttu ve beni kaldırdı. "Kimden izin aldın sevgilime dokunurken!" dedi. Hiç duymadığım bir sesti bu. Herkes büyük bir şaşkınlıkla "Onun sevgilisi misin?" dedi. Küçümseyerek "Yoksa para falan mı alıyorsun? Onun verdiği paranın üç katını veririm sana. Hadi gel." diyerek elini uzattı ona. Biraz bekledi ve eline vurarak reddetti. "Senin gibi ucubleri kim ne yapsın ya." dedi ve çekti,gitti.
🌸
"İyi misin?" diye bana sordu. Kekeleyerek "i-iyiyim. Fakat b-bundan kimseye bahsetme." Onaylayarak bana otobüs durağına kadar eşlik etti. "O kızlara karşı dik dur. Yoksa sen üzülürsün." dedi ve hızlı bir şekilde yanımdan ayrıldı. Ona teşekkür bile edemedim. Bir iki dakika sonra görüşünün bulanık olduğunu fark ettim. "Cidden mi? Bunca zamandır gözlüğüm yoktu ve ben salak gibi yeni fark ediyorum!" dedim. Fakat geri dönemezdim. Arabalar çok hızlı geçiyor ve önümü göremiyorum. Sonra onun kim olduğunu düşünmeye başladım ve otobüs geldi.