Bölüm 1

Merhaba adım Elif. 14 mayıs 1998 yılında İzmir'in karabağlar ilçesinde doğmuşum. Annem ve babam Konya'nın küçük bir köyü olan Ayrıtepe köyünde doğup büyümüşler ve aynı zaman da burada tanışıp aşık olmuşlar. Annem buğday tenli ela gözlü gece gibi simsiyah uzun saçlı güzel biriymiş. Tabi babam da köyün en yakışıklı erkeklerindenmiş. O zamanlar annemi isteyen çok babamında peşinde koşan kızlar çokmuş. Bir ramazan ayı başlamış aşkları belki de hiç başlamamalıymış. Tüm köy halkı iftar için köy okulunun bahçesinde toplanıcaklarmış. Büyükler yemek yapıcak erkekler ve küçükler masa sandalye gibi hazırlıklara yardım edeceklermiş. İşte annem ve babam masa hazırlığı yaparken birbirlerinden hoşlanmışlar. İlk kez orada başlamış hikayeleri. Ertesi gün babam küçük kardeşi ile yani halamla anneme mektup göndermiş. Mektubunda annemden çok hoşlandığı görüşüp tanışmak istediği yazıyormuş. Annem benim melek yüzlü güzel annem keşke zamanı geri alıp o mektubun sana hiç ulaşmamasını sağlayabilseydim. Belki de ilk o anda düşmüştü annemin kalbine aşk tohumları. Kimimiz göre karnımızda kelebekler uçuran duygu kimimiz göre tarifsiz acılar veren bir duygu. Her neyse işte belki de annemin hayatını degiştiren o hata babama tamam demesiyle başlamış. Annemle babam zaman içinde görüşmeye konuşmaya başlamış. Annemin ailesi sıkı bir aile olduğu için annem her seferinde dışarı çıkamazmış bu yüzden bazen babam evin arkasında ki cama gelir kimse görmeden konuşmaya çalışırlarmış. Bu arada da babam liseyi bitirmiş artık askere gitme vakti gelmiş. Annem de babamdan ayrılacağı için üzgünmüş babam da annemi isteyenlerden haberdar olup gitmeden bir yüzük takmak istemiş. İşte aşklarından ailelerine ilk bahsettiklerinde annanem buna karşı çıkmış istememiş ama annem çok istediği için sonunda kabul etmiş. İşte belki de anne sözü dinlemenin ne kadar önemli olduğunu anlıyoruz burada. Hadi devam edelim bakalım. Yüzükler takılmış sözler verilmiş ve gün gelmiş babam askere gitmiş. Bu süre boyunca birbirlerine yazılan romantik mektuplar güzel sözler aşklarını daha da alevlendirmiş. Babam tezkeresini alır almaz memleketine geri dönmüş. Sonrası klasik hikaye düğün yapılmış halaylar çekilmiş ve maalesef ki evlenmişler. Bir kız evlat için ne kadar zor maalesef ki evlenmişler demek bir çocuk annem ve babam iyi ki evlenmişler diye sevinmesi lazım. Ben evet ben sevinemiyorum ne yazık ki. Evlenmişler evlenmesine de babamın ne bir işi varmış ne de bir geliri varmış. O zamanlar herkes büyükşehire gidip iş buluyormuş. Babam da gitmiş izmir de yaşayan halasının yanında kalmaya başlamış. Aradan aylar geçmiş babam bir yorgancı da iş bulmuş. Bulmuş bulmasına da mutlu degilmiş çünkü karısı yanında değilmiş. Babamın mutsuzluğunu fark eden halası hemen abisini arayıp Fatma'yı gönderin İzmir'e demişler. Tabi orta da ne ev var ne bir eşya annemin eline bir düdüklü vermiş babannem yemek yaparken kullanması için. Tek bir düdüklü onunla İzmir'e gelmiş. Hemen annemle babama bir oda bir salon ev kiralamışlar. Ordan burdan birkaç eşya ile yeni evlerine taşınmışlar.