Bölüm 3

Müzik kutusunun sesi, mahzenin karanlığında yankılanıyordu. Melodi yavaş, ürpertici ve tanıdık bir ezgiyle doluydu. Elif, bu şarkıyı hatırlıyordu. Çocukken annesi ona bu ninniyi söylerdi ama... yıllardır duymamıştı.Sandığın kapağını iyice kaldırdı. İçinde zamanın dondurduğu birkaç nesne vardı: bir çocuk elbisesi, kenarları yanmış bir mektup, küçük bir not defteri ve çerçevesiz bir fotoğraf. Fotoğrafta Elif’in annesi, genç haliyle yine aynı adamla birlikteydi. Ancak bu kez, arka planda mahzenin girişi görünüyordu—ve orada, flu şekilde bir çocuk silueti fark ediliyordu. Başında beyaz bir bere… Elif’in küçüklüğüne çok benzeyen bir çocuktu bu.Kendi görüntüsü müydü, yoksa başka biri mi?Elif elbisesini aldı, kaldırdı. Altından yere düşen eski bir oyuncak anahtar çıktı. Müzik kutusunun altına ait gibi duruyordu.Kutuyu çevirip anahtarı yerine yerleştirdiğinde müzik bir anda durdu.Sonra bir klik sesi daha…Kutunun tabanı hafifçe açıldı. İçinden minicik, eski bir kaset çıktı.Elif'in yutkunması boğazında düğümlendi. Üzerinde el yazısıyla bir not vardı:“1 Kasım 1998 – ‘Gerçek’”Bu tarih, annesinin kaybolduğu günün tam öncesiydi.Kaseti hemen dinleyemezdi, çünkü ne evde ne de yanında bir kasetçalar yoktu. Ama mahzenin köşesinde tozlanmış bir radyo duruyordu—ve içinde kaset çaları olan türdendi. Elif umutla ona yöneldi. Prize taktı, çalışmıyordu. Fişi çekip temizlik bezleriyle silmeye başladı, içini kontrol etti.Birkaç dakika uğraştıktan sonra, cihaz cızırtıyla çalıştı. Kaseti yavaşça içine yerleştirdi ve "Play" tuşuna bastı.Sessizlik. Sonra bir parazit sesi. Ardından bir kadın sesi:"Beni dinliyorsan Elif, lütfen korkma."Elif’in gözleri doldu. Annesinin sesiydi."Bu evi terk ettiğimde seni bırakmak istemedim. Ama kalırsam... o beni alacaktı. Adam değil—gölge. Duvardaki değil, geçmişteki. Beni o geçide zorla indirdi. Babamın sakladığı her şey onun içindi. Kutsal sandığımız aile hikâyemiz, aslında bir zincirdi."Kaset bir anda hışırdadı. Ardından tek bir cümle daha:"Eğer sesimi duyuyorsan… seni hâlâ izliyor demektir."Radyo birden cızırdayarak kapandı. Elektrik gitmemişti ama cihaz durmuştu.Elif, kalbinin göğsüne sığmadığını hissetti. O "gölge" kimdi? Ya da neydi? Ve neden ailesinin kuşaklar boyunca bu evde gizlediği bir sır haline gelmişti?Bu artık bir kayboluşun hikâyesi değil, bir uyanışın başlangıcıydı.