Mei korkuyla ayağa fırladı. İlk işi koşmaktı ama aklına buradan herhangi bir çıkışın olmadığı geldi. Ağlayacaktı ağlamadı.
Mei: çıkacaksın burdan aglama
Mei kapkaranlık yolda yürümeye başladı. Çok uykusu gelmişti. Ama uyuyacak yer yoktu. Ve heryer pataklıydı. Mei yürümeye devam etti. Yürüdü, yürüdü ve yürüdü en son pes edecekmiş gibi oldu ama durmadı. Yürürken aklına eskiler geldi. Mei'nin yüzünde tebessüm oluştu. Ama sanki mei anılarının bi kısmını hatta coğu kısmını hatırlayamıyormuş gibi hissetti. Çünkü 4-3 sene öncesini hatırlayamıyordu. Ama 4-3 sene sonrasını çok iyi hatırlıyodu. Kelimesine kadar. Çokta umursamadı.
-sene 2020-
Mei dışarda arkadaşlarıyla oyun oynuyordu. Saat akşam 6 olunca mei geç olduğu için eve gitmeye karar verdi. Merdivenlerden çıkarken evden cığlık sesi geldi. Mei koşarak eve girdi..
Mei: anne?
Meinin annesinin kafası tavadaydi el kol parcalari teknelerdeydi... Mei korkarak cığlık attı. Arkasından bir el ağzını kapattı.
: susman gerek.
Mei birşey diyemedi. Diyemezdi..
Kisa oldu sanki😔 umarim begenmissinizzdirr💙
