Bölüm 1

Ace her günkü gibi işini bitirmiş eve doğru gidiyordu. İşi yüzünden deli gibi ter kokuyordu, köyünden şehre gideceğim kahraman olacağım diye heyecanla ayrılmıştı oysaki meğer elemantal force a katılmak okadar kolay değilmiş o çok istediği kahraman hayatı artık onun gözünde imkansız gibi gözüküyordu sonuçta gram gene gücü olmayan basit bir demirci çırağıydı ace bıkkınlıkla ve üzüntüyle pazardan aldığı bayat ekmeklerle eve doğru ilerledi 2 katlı boyası bile olmayan böcekten geçilmeyen evin bodrum katında yaşıyordu ace. Para biriktirmek için günlük bir bayat ekmek yiyor,suyu nehirden içiyor ve gaz lambasına para gitmesin diye satın almıyordu buna rağmen 3 yıldır zar zor kenarı 1000 dukat para koymuştu bu para neydiki zenginlerin 2 yaşındaki çocuğu bile günlük en az 1 milyon dukat para harcıyordu! Oysaki ace genç 16 yaşındaki bir gençti bunları düşünürken evinin önüne gelmişti ace istemsizce yerdeki kapağın paslı kilidini(kilit dediğimize bakmayın dokunsan kırılacak kadar dayanıksız bir kilit) anahtarla açtı merdivenlerden indi ve yatağına uzandı babası ve annesi yoktu ace nin köydeyken ona bakan masum,yardımsever köy halkıydı çantasından çöpten bulduğu yeni gazeteyi aldı ve okumaya başladı kutsal kurucuların yeni oğlunun doğumuna toplam 34 milyon dukatlık hediye gelmişti içinden düşünüyordu kara kara birden kendi kendine konuşmaya başladı ister istemez “bebeğe bile 700 milyon dukattan fazla miras düşüyor benim babamdansa sadece 1 taş lanet olsun!” Evet yanlış duymadınız babasının mirası sadece küçük bir taştı sinirlice çantasından taşı çıkardı ve incelemeye başladı ace, acayip sinirliydi kendine hakim olamadı ve taşı son gücüyle duvara fırlattı taş 3 parçaya bölündü ve yavaşça yere düştü sinirinden kendine hakim olamıyordu ace ama ister istemez gözü taşa gitti ve gözlerine inanamadı taş mavi bir dumana dönüşüyordu “b-buda ne lan!” Korkuyla yatağında doğruldu taştan çıkan duman benzeri şey bir insan görünümünü alıyordu bütün taş bu duman benzerimsi şey olunca antik bir savaşçı gibi görünüyordu bir anda bu mavimsi cisim aceye doğru uçmaya başladı “TANRIM AFFET BENİ GÜNAHLARIM İÇİN LÜTFEN AAAAAAA!” Ace bir anda uyandı korkudan resmen ölmüş olsada kendini geçiştirdi “sadece bir kabustu böyle birşey olamaz” inanılmaz derecede tuvaleti gelmişti hızlıca merdivenlerden çıktı ve kapağı kapatıp kitledi aklında deli sorularla köy meydanındaki tuvalete koştu son anda yetişmişti nerdeyse fermuarını açtı ve işemeye başladı o son anda yetişmenin verdiği rahatlıkla o kabus u falan unutmuştu işi bitince eli fermuarına gitti ama fermuar sıkışmıştı çekemiyordu tam o sırada güm diye bir ses geldi.