Gittiği yere bakakalmıştım.Gözlerimden yaşlar düşüyordu.Kalbim ağrıyordu,canım çok yanıyordu.İlk defa birine güvenmiştim,ilk defa kalbimi birine açmıştım. Ne bekliyordum ki?Birinin bana aşık olması Jüpiter'in Pluton'un uydusu olabilme ihtimali gibiydi,imkansız.Ben bu düşüncelerle daha çok ağlarken Lena yanıma gelip bana sarıldı.Ağlamam gittikçe şiddetlendi ve yerini hıçkırıklara bıraktı.Hıçkırıklarımın arasından
G-güv-ven-nmişt-tim.
diyebildim sadece.Lena saçlarımı öpüp
—Biliyorum Addie,bizden sonra ilk defa birine güvenmiştin.Kalbini söküp atmak istiyorsun.Anlıyorum,ama sen bizler için,halkın için ama en önemlisi kendn için ayakta durmalısın.Sen Charlie'ye karşı bir şey hissetmiyorsun,o da sana karşı bir şey hissetmiyor.Ona kanıtlamak zorunda da değilsin. Şimdi gidip uyuyacaksın,ardından Charlie'nin kız kardeşlerini kurtarıp su taşını alacağız.Sonra diğer taşları bulucaz.En son üçümüz sırt sırta vererek,aynı eski günlerdeki gibi savaşıp Alexandra'yı yeneceğiz.
dedi moral verircesine.
kafamı kaldırıp
—E-esk-kis-si g-gib-bi m-mi?
diye sordum sesim kısık bir şekilde.David yanımıza gelip
—Eskisi gibi fıstık.
dedi güven verircesine.Onlara sıkıca sarıldım.Onlar da bana sarılırken arkada yüzünü eğmiş olan Charlie’yi görmemle yanına gittim.Bana bakmadan
—Özür dilerim.Ben sizin ilişkinizi bozmak istememiştim.
dediğinde ona gülümseyip zihnimden
—Senin hiçbir suçun yok.Hem bak kendi dedi seni sevmiyorum diye.
dedim.Ettiği laflar kulaklarımda hala çınlıyordu.Beni gerçekten hiç sevmemiş miydi?Kafamda bu sorularla yere uzandım ve istemeyerek uykuya dalmaya çalıştım...
Alex Jones
Denizde hızla ilerliyordum.Addison’dan ayrıldım,artık onsuz yaşayacağım.Ona ihtiyacım yok,onu hiçbir zaman sevmediğimi söyleyip bitti demiştim.Charlie ile güzel güzel takılır artık.Ben sinirle giderken iç sesim”Alex sence biraz ileri gitmedin mi?”dedi.İçimden “Ne ileri gitmesi?”dedim hiddetle.Yok ben deliriyorum,en iyisi uyumak.Diyip bir kayalığın arkasına geçtim ve yere uzandım.Yere uzanmam ile gözlerim kapandı.Gözlerimi güçlü bir ışık demeti ile açtım.Addison’la ailesini ziyarete geldiğimiz yerdi.Addison’ın yapmış olacağını düşünerek
—Yeter artık Addison!Seni hiçbir zaman sevmediğimi söyledim.Şimdi bırak peşimi!Seni hayatımda istemiyorum!
diye bağırdım.Arkamdan
––Hiç mi sevmedin kızımı?
diye bir ses geldiğinde arkamı döndüm.Addison'ın annesi Kraliçe Lisa burdaydı gözleri dolmuştu.Hızlıca önünde eğildim. Kraliçe Lisa
––Önümde eğilme Alex.Soruma cevap ver.Ona şu an ne hissettiğini söyle.
dedi.Ona
––Kızınızı hiç sevmedim Kraliçe Lisa.Şu an onu sevmiyorum.Hem şu an beni düşündüğünü zannetmiyorum.
dediğimde gözünden bir yaş aktı ve
––Madem sevmemiştin,neden hayatına girdin ve onu seviyormuş gibi yaptın?Hayatına sadece arkadaş ve halk sevgisiyle devam edecekti.Neden ona umut verdin?Şu an durumundan en ufak bir fikrin dahi yok değil mi!
diye bağırınca irkildim. Arkamda oluşan parlaklık ile oraya döndüm.Döndüğümde yüreğimde küçük bir sızı oluştu.Addison yerde kıvrılmış yatıyordu.Ağlamaktan küçük burnu kızarmıştı.Uyurken hıçkırıyordu,her hıçkırışında gözünden bir damla yaş akıyordu.İçim burkulurken iç sesim "Sorumu tekrarlıyorum,sence de biraz ileri gitmedin mi?"dediğinde iç sesimi duymazlıktan gelip arkamı dönmeden
––Kraliçe Lisa bunlar gerçek mi?
diye sorduğumda arkamdan
––Tabi ki gerçek!Orda hıçkırarak uyuyan kişi kızım!Söz vermiştin!Onu asla üzmeyeceğim demiştin.Ama gel gör ki benim canımdan çok sevdiğim kızım iç çeke çeke uyuyor!Bana cevap ver Alex,kızımı neden üzdün?
diye bağıran gür ses ile yutkunup arkamı döndüm. Kral Albert bana sinirle bakıyordu.Ona
––Kızınızı hiç sevmemiştim efendim,Charlie de gelince ondan ayrılmak için iyi bir zaman olduğunu düşünüp ayrıldım.Artık hayatımda Addison diye biri yok.
dedim nereden geldiğini bilmediğim bir cesaretle.İç sesim"Sen gelirken yürek falan mı yedin?Kral'a söylediğin şeye bakar mısın?"dedi.Kral bana
––Seni bir daha ne kızımın yanında görücem,ne de sen kızımın tek bir atomunu düşüneceksin!
dedi hiddetle.