Elara

Gökyüzü, yıldızların bile kaybolduğu zifiri bir karanlığa bürünmüştü. Sessizlik öylesine ağırdı ki, rüzgâr bile esmekten çekiniyordu. Elara, antik taşların üzerinde ilerlerken kalbinin derinlerinde bir şeyin uyandığını hissetti. Bir gölge çatlaklardan sızarak yükseldi. Önce ince bir duman gibiydi, ardından şekillendi. Uzun, kemiksi eller… siyah alevlerle kaplanmış gözler… ve sesi, bin yankının birleşimi gibi uğursuzdu: “Solen’in kızı…” diye fısıldadı varlık. “Sen ışığı taşırken bile, içindeki karanlık bana ait.” Elara geri adım atmadı. Bir elinde parlayan güneşin alevi, diğerinde kıvrılan ayın gölgeleri toplandı. Yüreği korku yerine kararlılıkla çarpıyordu. “Ben dengeyi koruyacağım,” dedi, sesi geceyi yaran bir yankı gibi. “Ve sen, karanlığın zinciri, burada biteceksin.” Yerin altından patlayan gölgeler Elara’ya saldırdı, ama o ışığıyla kalkan ördü. Aynı anda karanlığını bıçağa dönüştürerek ileri atıldı. Gece ve gündüzün savaşı, ilk kez aynı bedende yankılandı. Ve kaderin düellosu başladı.