Herkese gülsem de,
Senden uzak kalsam da,
Sevmediğini bilsem de,
Ben gene sana vurgunum..."
ortam derin bir sessizliğe gömülmüştü nasıl açıklama yapacağımı bilmez bir şekilde Emily'e bakıyordum. Üvey abim beni böyle bir dertten kurtardı ve Emily'i manüpüle etti. Vampirlerin böyle bir gücü olduğunu unutmuştum. Lucas ile ilk karşılaşmamızda beni de Manipüle etmişti. Emily'nin Aklındaki olaylar silinmiş tekrar derin bir uykuya dalmış tatlı rüyalarına kaldığı yerden devam etmeye koyulmuştu. Aklıma bir soru takıldı. Lucas beni Manipüle ederken Benim başım dönmeye Gözlerim kararmaya başlamıştı aynı şeyler emiliği üzerinde olmadı sanki hiçbir şey olmamış gibiydi ve son yaşananlar Aslında yaşanmamış gibiydi ama ben en son Manipüle olduğum zaman olayları tekrar hatırlıyordum ve abim kapıya doğru yürüdü ve konuştu
"Tekrar geri geleceğim bu sefer elimde bir planla" Dedi ve kapıdan çıkmadan önce son cümlelerini tamamladı
"Arkadaşın uyanır merak etme onu" deyip kapıdan çıktı Bir iki dakika geçmişti üvey abim Gideli ve Emily gözlerinin kırpıştırarak uyandı direkt konuyu atladım.
"Sana anlatacaklarım var Emily"
O uyurken ne olup bittiğini ve sadece varlığını bildiği üvey abimin Aslında vampir olduğunu anlattım boynunu oluştururken pür dikkat ve kaşları Çatık bir şekilde beni dinliyordu abime hiç görmedi onunla Tanıştığımıza abimi babam başka kasabadaydı ve son olarak babamı öldüren kişinin asıl üvey Abim olduğunu anlattım konuşurken sesim gidecek çıkıyordu bu kelimeleri söylemek bana ağır gelmişti durumu toparlamaya çalıştım.
"Kısacası üvey abim bizi buradan kurtarmaya çalışıcak" Yüzümde buruk bir gülümseme oluştu bakışlarım yere odaklıydı hiç beklemediğim bir şekilde Emily alaylı bir kahkaha patlattı bakışlarımı Emily'e çevirdim
"Şu dediklerini kulağın duyuyor mu?" Kaşlarını çattı az önceki kahkası kesildi ve son derece ciddi bir tavırla konuşmaya devam etti
"Sen iyice aptallaştın beynine kan gitmiyor herhalde? Sen bunca yıldır yaşadıklarımızı unuttun mu?"
"Unutmadım Emily sende nerde bulunduğumuzu unutmuş olmalısın"
"Ben yaşadıklarımızı da bulunduğum yeride gayet iyi biliyorum Elanor... Tek bildiğim bunlardan ibaret değil. Kasabamızın kimler tarafından basıldığını, yıllardır kimin tarafından kaçtığımızı hatta seni kimlerden kurtarmak için geldiğimi de iyi biliyorum ve şimdi buradan kurtulmamıza yardım edecek kişininde onlardan birisi olduğuna da öğrendim hemde bu kişi öz babanı öldürmüş"
Bulunduğu sandalyeden kurtulmak için çırpınmaya başladı ve konuşmaya devam etti ses şiddeti her dakika artıyordu.
"Bizi bekleyen arkamızda bir kabile var. Kabile de benim bir ailem var... Tabi senin arkanda
bıraktığın bir ailen yok... Kafan rahat"
Son cümlelerle gerçekten kalbim kırılmıştı oysaki Emily'i ailemin bir parçası olarak görüyordum. Ben zaten öleceğimi biliyordum ve bunu çoktan kabul etmiştim ölümümüz aynı gün farklı zamanlarda olacaktı onun benim ölümümü görmesini istememiştim yada ben onunkini... Çünkü kalbimde ona da ayrı bir boşluk vardı... Emily konuşmaya devam etti
"Sevdiklerimizi teker teker öldürüyorlar. Şu koca dünyada insan soylu kalan belkide son kişiyiz kimler yüzünden? Ve şimdide vampir üvey abim öz babamı öldürmüş diyorsun yine da kurtarması için ilk onu bekliyorsun"
"Tek şansımız üvey abim" Diye karşılık verdim. Bağlı olduğu sandalyeden kurtulmayı başarmıştı. Ayağa kalktı ben beni de çözer belki diye düşünürken odadaki kırık cama doğru yürüdü ve ayağıyla kırık olan cam vurdu bu ses kalbimin sesi kadar yüksek değildi odada yankılandı titrek bir sesle konuştum
"Emily ne yapmaya çalışıyorsun?" Beni aldırış etmedi ve az önce söylediğim cümlenin cevabını verdi
"Hayır Elanor tek şansımız üvey abin değil... Seni bilmem Elanor tek bildiğim ölüme kucak açtığın bense senin yolundan yürümeyeceğim o vampirler tarafındansa kendi şerefimle ölmeyi yeğlerim"
Hayır şuan o düşündüğüm şeyi yapacaktı gözlerimi kapattım bu görüntüyü görmek istemiyordum aksi takdirde dayanamayacaktım gelen sesle şokla gözlerimi açtım
"Şuan ölemediğine göre ortada şerefin falan yok" Bu ses Lucas'a aitti. Lucas Emily'nin kolundan tutuyor atlamasına engel oluyordu her ne kadar Emily az önce sözlerinde beni kırsada intihar etmemesi beni mutlu etmişti Lucas Emily'nin kolunu bıraktı ve kollarını göğsünde birleştirdi
"Merak etme seni vampir soylular öldürmeyecek kurtadam soyunun lideri olan James öldürecek söz verdik"
Emily haykırdı
"Beni öldüremezsiniz!"
"Zamanı geldiğinde öldürebilirmiyiz öldüremezmiyiz anlıyacağız" Dedi Lucas sakin bir tavırla. Kapının orda üvey abim Alex'i gördüm bana doğru yaklaştı ve iplerimi çözdü. Sadece üvey abimin duyacağı bir sesle
"Nereye gidiyoruz?"
"Labarotuvara hangi soya ait olduğun bakılacak bunun için köşkte araştırma yeri gibi bir yer kurdu Lara seni oraya götüreceğiz" Başımı sallayarak onayladım açıkçası Lara cadısıyla karşılaşmak istemiyorum ama kendi soyumu da merak ediyorum. Böylece kendi soyumun hem lideri hemde kurucusu oluyorum. Diğer soyların kurucusu bilinmezken kendi soyumun kurucusunu herkes tarafından ben olduğum bilinecekti belki kırk yıl düşünsem böyle bir hayal kuramazdım
İpleri çözen abim ayağa kalkmama yardım etti. Tekrardan yürüyebilmenin mutluluk vardı üzerimde heyecanın yanında. İlk defa bu odanın dışını görebilme fırsatı bulabilmiştim önde üvey abim arkada ben olmak üzere kapıdan çıktık o sırada Lucas arkamızdan seslendi
"Şu dokuz canlı olduğunu iddia eden şahışı bağlayıp geliyorum bekleyin beni de"
Üvey abim küçük bir kahkaha attı ve durdu o durunca bende durdum o an aklıma takılan bir gerçek geçti. Ölmeden önceki son saatlerimi geçiriyorum. Aklıma bir iki saat öncesinden abimin gitmeden önceki sözü takıldı.
"Tekrar geri geleceğim bu sefer elimde bir planla" Demişti geri geldi peki bir planı varmıydı? Her ne kadar öleceğimi bilsemde direnmek istiyordum. Herhalde ani gelen bir özgüvenin etkisiydi bu. üvey abime döndüm fısıltı haliyle
"Bir planın var mı yoksa aksi takdirde Lara'nın yanından sağ salim dönemeyeceğim"
Neyi kastetmeye çalıştığımı anlamıştı kaygıyla olumsuz anlamda başını salladı. Benim hayatta ki şansım işte kim dünya da ilk defa görülen bu soyun kurucusu olup ölmek ister ki? Ben de kader mahkumuyum. İnsan kaderini değiştiremez değil mi o yüzden uğraşmak pek de iyi bir fikir değil gibi gözüküyordu.
Lucas sırıtarak yanımıza yaklaştı Alex'deki kaygılı suratına benim durgun suratıma bakınca bi duraksadı alex Lucas gelince sırıttı ve klasik eski dost selamlaşması yaptılar ardından Lucas bana baktı
"Doğru düzgün tanışamadık ama ben Lucas" Ve elini uzattı. Neden bilmiyorum ama Lucas çok yüzsüz biri gibi geldi şu bulunduğum yerde en nefret ettiğim kişi Lara bir altında da bu Lucas var sen hem gel beni kaçır sonra da yüzsüz gibi tanışmaya çalış en sonda öldür o da biliyor ki soyumu öğrendiği an o beni öldürecek aklımda Lara'nın sözleri yankılandı
"Sen ölüceksin ama henüz değil senin gibi birini Lucas sevdiği için senden intikam alıcam daha sonra lucas'tan insan sevdiğini öldürür diye boşuna dememişler"
"Neden beni kaçıran biriyle tokalaşıyım ki?" Gayet net bir cevap verdim Lucas'ın yüzü düştü ve elini geri çekti Alex ortamda ki gerginliği hafifletmeye çalıştı
"Zaten yeterince geç kaldık bian önce gidelim"
Onaylayarak yürümeye başladık önümde Lucas ve Alex arkalarında ben vardım böylece yol gösteriyorlardı bana bu köşk ne kadar büyükse kaç kat çıktık hala gelemedik en son da ikisi birden durdu bu demek oluyor ki artık o mağlum yere varmıştık Lucas kapıyı açtı açtığı kapıdan içeri girdim
YAZARDAN
Elanor içeri girdiği an Alex'in yüzündeki kaygılı ifade geri gelmişti ama bunu Lucas'a çaktırmak istemiyordu Lucas ise Alex'in kaygılı ifadesini fark etmemiş Elanor hakkında düşünüyordu. Beklediğinden fazla kaba davranmıştı ona göründüğü gibi bir cevap vermemişti onu ilk gördüğünde boynundan kan içmişti içinden ona zarar vermek gelmiyordu o yüzden büyük bir özenle tüm ev boyunca yara banda aramıştı bu süre zarfında kişiliği hakkında bir çok bilgiye ulaşmıştı hatta günlüğünü bile bulmuştu yanına da almıştı ama bir türlü okuma fırsatı bir kere bile bulamamıştı
Alex kaygısını daha fazla gizlemek istemedi ve bu durumu Lucas'la paylaşmaya karar verdi ne de olsa zor günlerin de beraber olan eski dostlardı
"Lucas sana yardımına ihtiyacım var"
Lucas kafasındaki düşüncelerden ayrıldı ve Alex'e baktı
"H-hah" Açıkçası Alex'in kendisinden ne isteyebileceğini merak etmişti
"Elanor hakkında..." Lucas Elanor hakkında olduğunu anlayınca şaşırdı Alex'in kaygılı ifadesini inceledi bir an içinden bunlar sevgili mi diye bile geçirmişti
"Nolmuş Elanor'a"
"Benim üvey kardeşim" Bir an rahatlamıştı sevgili olmamaları onu mutlu etmişti ama neden böyle bir tepki vermeyi çalıştığını anlamadı kendini toparlamaya çalıştı
"Gerçekten mi?"
"Lara Elanor'u öldürecek o laboratuvara Elanor dayanamaz hatırlıyor musun laboratuvarda kaldığımız geceleri-"
Lucas Alex'in sözünü kesti
"Bir planın varmı?"
ELANORDAN
İçeri girdim girdiğim an arkamdan kapı geri kapandı. Odayı gözlerimle tararken ağır adımlarla odanın ortasına doğru ilerledim köşkteki diğer odalar gibi yıkılmış ve eskiydi pencere bile yoktu burda ama karşımda beyaz çarşafla kaplanmış yerden Lara çıktı
"Hiç gelmeseydin de olurdu" Lara'nın bu dalgasına karşın göz devirmekle yetindim Lara bilmiş bilmiş konuşmaya devam etti
"Öleceğini biliyorsun değil mi? Soyun belli olduğu an öleceksin"
"Neden öleceğimi de biliyorum" Diye yanıt verdim ve konuşmaya devam ettim
"Lucas'ı seviyorsun değil mi?" Lara kaşlarını çattı
"Seni ilgilendirmez ayrıca farklı soylar arasında aşk yaşanmaz"
"Gerçekten neden benim soyumu öğrendikten sonra öldüreceksin hazır şimdi öldürme şansın da varken?"
"Hazır merak ediyorsun yanıtlayayım senin soyunu öğrendikten sonra güçlerini alacağım" Şaşırdım açıkçası mavi gözlü olmam dışında başka bir özelliğim olduğunu sanmıyorum
"İyi de benim güçlerim yok ki"
"Var sen bilmiyorsun" Benim bilmediğimi nerden biliyor acaba
"Neymiş o güçlerim?"
"Fazla duygusal ve aptal birisisin" Bu muymuş benim güçlerim
"Emin ol bunu söyleyen tek kişi sen değilsin" Lara imayla sırıttı
"Desene bunu söyleyen son kişiyim diye..."