aceleci ve korkak ağdalı zaman
yüzünde kan kırmızı mum, eriyor
eriyor, soğuyor, bozuk gen yangını
sonra uyumsuzluk yumağı
kafesinde aç fosil
ölüsünü yakasına asıyor karanfil
gönderilmemiş bir mektup gibi
çıplak, acının kalabalık kentinde
küçük odalarca aynada hüzün
bu yasalar, saydam ruh…
ürküye boncuk yaşlı umut…
ve kir…
varlığına harf arıyor, aklın duygusu
onca yükün altında güzel günler
sularını boşaltıyor incinerek…