Telefonuma gelen mesajı bir süre sadece izledim. Ekranda yazan şey çok basitti ama içimde hiçbir şey basit kalmıyordu. “Sakın arkanı dönme.”
Bir an gerçekten komik bir şaka gibi gelmesini bekledim. Gelmedi. Çünkü o sırada arkamdan gelen nefes sesi hâlâ oradaydı. Net bir şekilde. Bazen yakında, bazen uzaklaşmış gibi… ama hiç kaybolmayan bir şey gibi.
Ben arkamı dönmüyordum.
Ama o şey sanki buna rağmen oradaydı.
Yavaşça başımı kaldırdım ve aynaya baktım. Oda aynada birebir duruyordu; yatağım, kapım, masam… her şey yerindeydi. Sadece küçük bir şey yanlıştı. İlk başta anlamadım. Sonra fark ettim.
Aynada ben yoktum.
Bir süre öyle kaldım. Kıpırdamadım bile. Ve tam o anda, kapının önünden bir şey geçti.
Hızlıca.
Sanki beni fark etmiş gibi.
Ama gerçek odada kimse yoktu.
Hemen koşarak ışığı açtım.
Bir an her şey normale döndü. Aynada ben vardım. Oda düzgündü. Sanki hiçbir şey olmamış gibiydi. Ama içimdeki korku dolu his gitmemişti.
Telefonum tekrar çaldı.
Bu kez bildirim daha ağır geldi sanki.
Gönderen: Lal
Ellerim titredi.
Mesaj açıldığında sadece üç kelime vardı.
“Arkana bakmamanı söylemiştim.”
Ve o an nefes sesi kesildi.
Tamamen.
Sessizlik geldi.
Ama bu sessizlik rahatlatıcı değildi aksine içimi saran korku daha da büyümüştü.
Aynaya tekrar baktım.
Bu kez ben vardım.
Ama gülüyordum.
Ben ise gülmüyordum.