Gece bir türlü uyku tutmamıştı elimdeki iz en son büyüdüğü gibi duruyordu,ne yapacağımı bilemiyordum
Saat gece 03:17'de kapıdan bir tıkırtı geldi hemen kalkıp kapıya baktım.
Hicbirsey yoktu.
Tam yatağıma tekrar uzanacakken bir ses daha duydum.
Bu sefer ses camdan geliyordu biri üç kez cama tıklattı,içimi derin bir ürperti kapladı.
Kalbim hızlandı,yavaşça perdeyi açtığımda kimse yoktu.
Sokak lambasının solgun ışığı boş kaldırıma vuruyordu.
Derin bir nefes aldım.
Tam perdeyi kapatırken bir şey fark ettim. Karşı apartmanın girişinde biri duruyordu.
Kim olduğunu bir türlü secemedim.
Çünkü etrafını saran şey karanlık değildi.
Sanki ışığın kendisi ona dokunmayı reddediyordu.
Içimi saran korkuyla bir adım geriye çekildim ve perdeyi kapattım. Kendi kendine "saçmalıyorum" diye fısıldadım.
Ama o anda telefonuma bilinmeyen numaradan bir bildirim düştü. Mesajın içinde sadece üç kelime vardı.
"Perdeyi tekrar aç"
nefesim kesildi. Ellerimin titrediğini fark ettim. Mesajın altında başka bir satır belirdi.
"Seni görebiliyorum"
Telefon elimden düştü. Odanın içi resmen bir anda buz gibi olmustu.
Ve o an...
Yatağının karşısındaki aynadan bir ses geldi.
Tak.
Yavaşça başımı kaldırdıgımda aynadaki yansimam hala bana bakiyordu.
Derin nefesler vererek kendimi sakinlestirdim ve yatağa doğru hareket ettiğimde birsey farkettim.
Aynadaki yansımam ben kıpırdamama rağmen hala bana bakıyordu.