GALERİDE GÖRDÜĞÜM O FOTOĞRAF KAFAMIN İÇİNDE BİR BALTO GİBİ SALLANIRKEN TELEFONU ADETA ELİM YANMIŞÇASINA DEVRAN’A UZATTIM. GÖZLERİMİN İÇİNDEKİ O AĞIR SORGULAYAN BAKIŞI GÖRMESİN DİYE YÜZÜMÜ HEMEN ARABANIN CAMINA ÇEVİRDİM. YÜREĞİM BİR KUŞUN KANADI GİBİ ÇIRPINIYORDU. O FOTOĞRAFTAKİ KIZ… BERÇEM’Dİ. BERÇEM’İN ÜZERİNDEKİ O BEYAZ GELİNLİK VE YANINDA DURAN DEVRAN’IN BAKIŞLARI ZİHNİME BİRER ZEHİRLİ OK GİBİ SAPLANDI. BEN BAZI ŞEYLERDEN KAÇTIĞIMI YENİ BİR SAYFA AÇTIĞIMI SANIRKEN, MEĞER EN BÜYÜK YANGININ TAM ORTASINA DÜŞMÜŞTÜM.
DEVRAN TELEFONU CEBİNE ATARKEN BANA KISA BİR BAKIŞ ATTI. "NE OLDU? NE BU HALİN?" DİYE SORDU. SESİNDEKİ O SOĞUK AMA İÇTEN İÇE MERAKLI TON BENİ DAHA DA YAKTI. "BİR ŞEY YOK," DEDİM SESİMİN TİTREMESİNE ENGEL OLAMAYARAK. "YOL YORGUNLUĞU SADECE."
DÜĞÜN GÜNÜ HIZLA YAKLAŞIYORDU. MASKELER, BARKALAR, BÜYÜK HAZIRLIKLAR… HERKES DIŞARIDAN BAKILDAN BU EVLİLİĞİ GÖRKEMLİ BİR MASAL SANACAKTI AMA BENİM İÇİN HER AN BİR KABUSA DÖNÜŞMEK ÜZEREYDİ. URFA’NIN O AĞIR, KADİM HAVASI ÜZERİME BİR ZIRH GİBİ ÇÖKERKEN, BERÇEM’DEN GELEN MESAJ TELEFONUMA DÜŞTÜ: "GELİYORUM EFSUN. URFA’YA YOLA ÇIKTIM."
O AN ANLADIM Kİ, BEN KENDİ AĞIMA DÜŞMÜŞTÜM. BERÇEM BENİM SINIĞIM, DERT ORTAĞIMDI. AMA DEVRAN’IN ESKİ SÖZLÜSÜ OLDUĞUNU, O GALERİDEKİ GEÇMİŞİN EN BÜYÜK YARASI OLDUĞUNU BİLMEYEREK ONU KENDİ ELİMLE BU AŞİRETİN, BU KONAĞIN ORTASINA ÇAĞIRMIŞTIM.
URFA’DAKİ KONAĞIN KAPISI BİRÇOK GİZEME VE GEÇMİŞİN HESAPLAŞMASINA AÇILACAKTI. BERÇEM’İN ADIM ADIM ŞEHRE YAKLAŞTIĞI, DÜĞÜN HAZIRLIKLARININ SAHTE BİR MÜZİK EŞLİĞİNDE SÜRDÜĞÜ BU ANLARDA HER ŞEY ÇOK SAKİNDİ. AMA BU SAKİNLİK, BÜYÜK BİR FELAKETİN, GEÇMİŞİN HESABININ KESİLECEĞİ O BÜYÜK KIYAMETİN HABERCİSİYDİ. TAM BİR FIRTINA ÖNCESİ SESSİZLİK…