AŞKLA VE İTİRAFLARLA DOLU O UNUTULMAZ GECE GERİDE KALIRKEN, ERTESİ SABAH KONAĞA BENDEDEN BAŞKA BİR EFSUN OLARAK DÖNDÜM. ARTIK SADECE KAĞIT ÜSTÜNDE BİR GELİN DEĞİL, DEVRAN’IN KALBİNİN VE BU KONAĞIN YEGÂNE HANIMIYDIM.
DEVRAN, SABAHIN İLK IŞIKLARIYLA BİRLİKTE BÜTÜN KONAK ÇALIŞANLARINI VE AİLE FERTLERİNİ AVLUDA TOPLADI. ANNESİ ZÜMRÜT HANIM İSE YAŞADIĞI MAHCUBİYET VE HÜSRANLA MERDİVENLERİN BAŞINDA, BAŞI EĞİK BİR ŞEKİLDE BEKLİYORDU. DEVRAN ELİMİ SIKICA TUTUP HERKESİN ÖNÜNE ADIM ATTI.
"HERKES BENİ İYİ DİNLESİN!" DİYE GÜRLEDİ DEVRAN, SESİ KONAĞIN DUVARLARINDA YANKILANIRKEN. "AİLEMİZİN VE KONAĞIMIZIN TEK HANIMI EFSUN’DUR. BUNDAN SONRA BU KONAĞIN DÜZENİ DE, ALINACAK BÜTÜN KARARLAR DA SADECE ONUN İMZASIYLA YÜRÜR. ONA YAPILACAK EN UFAK SAYGISIZLIĞI BANA YAPILMIŞ SAYARIM!"
ZÜMRÜT HANIM, OĞLUNUN BU KESİN DURUŞU KARŞISINDA TEK BİR KELİME BİLE EDEMEDİ. GÖZLERİNDEKİ HIRS VE DÜŞMANLIK YERİNİ MECBURİ BİR KABULLENİŞE BIRAKMIŞTI. DEVRAN’IN ARKAMDA DURAN BU GÜÇLÜ DURUŞUYLA BİRLİKTE, KONAĞIN BÜTÜN ANAHTARLARI VE YÖNETİMİ BANA DEVREDİLDİ.
MUTFAKTAN AVLULARA KADAR BÜTÜN ÇALIŞANLAR ÖNÜMDE SAYGIYLA EĞİLİRKEN, ZÜMRÜT HANIM YAVAŞ ADIMLARLA YANIMA YAKLAŞTI. "KAZANDIN EFSUN," DİYE FISILDADI SESİ TİTREYEREK. "DEVRAN’IN KALBİNİ DE, BU KONAĞI DA ELİMDEN ALDIN."
BAŞIMI DİK TUTTUM VE ONA DOĞRU ADIM ATTIM. "BEN BİR ŞEY ALMADIM ZÜMRÜT HANIM," DEDİM SERT VE KARARLI BİR SESLE. "SİZ KURDUĞUNUZ TUZAKLARLA VE NEFRETİNİZLE KENDİ ELLERİNİZLE KAYBETTİNİZ. BEN SADECE BANA AİT OLAN HAKKI VE SEVGİYİ KORUYORUM."
ZÜMRÜT HANIM SESSİZCE ODASINA ÇEKİLİRKEN, DEVRAN ARKAMDAN GELİP BELİME SARILDI. AŞİRETİN VE KONAĞIN DUVARLARI ARTIK BANA BİR HAPİS DEĞİL, AŞKLA ÖRÜLMÜŞ BİR YUVA OLMUŞTU...