"insan kaderinden kaçamaz"
Soğuk kış gecesiydi kabus görmüştüm yataktan kalktım küçük adımlarla pencereye yaklaştım dışarıda kar yağıyordu bazen oynarken kendime kar kıraliçesi rolünü verirdim kapıya yöneldim uzun karidorda yürürken babamın çalışma odasından ses duydum
-Baba?
Çok telaşlı görünüyordu bana baktı ve aniden ayağa kalktı omuzlarımdan tuttu
-Bende seni uyandırıcaktım hemen hazırlan gidiyoruz
Çok şaşkındım babamı hiç böyle görmemiştim zar zor konuşuyordu bir az daha konuşursa ağlayacakmış gibi
-Nereye bu saatemi?
-Evet şimdi çabuk ol meleğim merak etme orda çok eyleneceksin sana bir şey olmasına asla izin vermem
Şimdi göz yaşlarının aktığını göre biliyordum daha 11 yaşındaydım bir şeylerin normal olmadığını biliyordum
Göz yaşlarını elimle silerek dedim:
-Tamam anneme haber vereyim
Bir anlık gözlerindeki korkuyu gördüm
-Hayır sakın Morana anene söyleme merak etme o da yakında bizimle gelecek
-Amma.....
Bir anda mutfaktam ses geldi
-Hadi çabuk ol geç kaldık
hızlı ve sessiz addımlarla odama koştum babamın söyledikleri aklımda çok fazla soru yaratmıştı gardropun altından valizimi çıkardım uzun süre orada kalmayacağımı düşündüyüm için yanıma çok şey almadım.Birden kapı kolu haraket etti çok hızlı bir şekilde valizi yatağımın altına ittim kapı aralandığında babamın olduğunu görüncü çok rahatladım
Valizimi alıp odadan çıktı ve bana hızlı olmamı söyledi etrafa baktığımda çalışma masamın üzerinde o fotoğrafı gördüm..