Bilgisayardaki yazıya büyük mutlulukla bakıyordum hemen annem ve babamı çağırdım ve onlara sarıldım. Üniversiteye kabul edilmiştim, aslında istediğim bölüm geldiği için mutluydum, üniversite için fazla mutlu olamamıştım. Yine de üzülmedim çünki yabancı yer değildi, çocukluk anılarımın olduğu yerdi.
İzmir.
Babamın gururlu bakışları üzerimdeydi ve annemin dolu gözleri. Büyük bir mutlulukla "KIZINIZ BAŞARDI!" diye bağırdım. Komşuların arkamdan küfür ettiğine emindim şuan ama umrumda değildi zaten artık gidiyordum. Annem nihayet kendini topladı ve "Annecim seni oralara yalnız.. nasıl göndeririz" diye beklediğim o cümleyi kurdu. Hala küçük bebektim onun için ama artık kabullenmeli kızı kazık kadar olmuştu.
Derin nefes verip babama döndüm ve ikimizde güldük ama onun da gözündeki endişeyi gördüm. Ortamı yumuşatmak için telefonu elime aldım ve şarkı açtım telefonu kenara bırakıp elime kalem aldım ve şarkının o kısmı gelince annem ve babama bakıp bağırarak söylemeye başladım.
"Baba baba kızın büyüdü bak, tek derdi okumak
Artık rahat ol, biraz bırak
Baba bana uzaktan bi′ bak, tek derdi okumak
Artık rahat ol, biraz bırak"
Şarkı bittikten sonra alkış sesleri duydum ve güldüm. Babam gülerek "Hadi bakalım salona geçelim üniversiteli kızımızın yeni hayatını konuşalım." dedi ve odadan çıktı. Annemle bende çıktık ve birimiz babamın sağına birimiz soluna oturup konuşmaya başladık, artık Ankara'da son günlerim sayılırdı onları iyi değerlendirmem lazımdı.