Bana sadece ağlamak yetmez
Kalbimin kırıkları tamir edilsin
Bu hayat bu kafayla gitmez
İnsanlara insanlık dersi verilsin
Ruhumu şiirlere hapsettim
Bu esnada kendimi kaybettim
Üzgünken bile güldüğüm için
Deli diye kendimi kastettim
İçimdeki sorulara cevap bulamıyorum
Yanıt bulmak için çevremde tur atıyorum
Ben mükemmellik beklemiyor
Sadece hatalardan kaçıyorum
Dünyaya haykıramam dökerim kağıda
Yazdıklarım kendi kendine döner ağıda
Umutlarım yeniden uçup gidiyor
Sabah güneşinin soğuk rüzgarında
Güneş sönsün,geceler yansın
Tüm insanlık yerin dibine batsın
İçinde bir yerlerde dolu duran kalpler
Kalan son sesiyle dünyaya bağırsın