TANITIM
"Sen benim cennete açılan kapımsın."
Kolay sanıyorlar, senden öylecesine bir anda vazgeçmenin mümkün olduğuna beni inandırmaya çalışıyorlar. Mümkün mü?Sence bu gerçek olabilir mi? Onların seni unutmam için anlattıkları, yapmamı söyledikleri kaç şeyi yapabilirim? Yapsam da bu fayda sağlar mı? Ben seni cennet bilmişken başkasının kollarında cehennemi yaşamayı göze alabilir miyim? Huzurun kalkanı saydığım gözlerini yok sayabilir miyim?Merhametsiz yüreklerde nefes alabilir miyim?Senin yokluğunda ne kadar zayıf düşsem de gerçek bir kedere kucak açabilir miyim?
Yapamam...
Yapamam canımın aydınlığı, sen benden gittikçe yüreğimdeki hasretin, bitip tükenmek bilmeyen özlemin pul pul dökülüp ruhuma saçılsa da ben senden başkasına yar diyemem... Ayrılığın acısıyla ben kendime geldim. Senin yokluğunla ısısızlaştığımda hissettiğim acı ile öğrendim sevdamın kıymetini. Sen bir daha asla ulaşamayacağım, ümitsiz bir hayale dönüştüğünde işte o zaman öğrendim seni gerçek anlamda sevdiğimi. Uzaktan sevmek, dokunmadan bakmayı öğrenmek, hayatımın muhteşem ritmini bozguna uğratmak, şahane giden günlerimin ahengini bozmak ve kendime ezeli bir dert edinmek, hangi akıl sahibi insan yapar ki bu söylediklerimi...
Ah Be Maruf, sevmeyi bilmeyen Eflin'i sevmek, aşkı tanımayan sevgiline aşkı öğretmek, çok zor hatta imkansızdı senin için değil mi? Gerçi aşabilmiş olsak şu an senin yamacında, ellerim avuçlarınının arasında olurdu. Ama olmadı. Aşamadık, yapamadık, tükendik ve en sonunda bittik. Bizi yok ettik.
Sırt çevirdiğim aslında sen değildin,asıl sırt çevirdiğim kendime dair inancım ve umudumdu. Ama şimdi çok iyi anlıyorum ki şu hayatta bir çok şeyle baş edebilirmişim, senin yokluğun dışında.
Ben sensizliğe yenildim Maruf, Eflin'in senin olmadığın yerde tükendi.
Ne kadar güzeldi senin varlığında nefes aldığım o günler.
Beni kendine çeker, sırtımı göğsüne yaslar boynumdan derince içine nefes alır, soluğunu tenimde hissederdim. "Bahar kokulu sevdam, Eflin'im," derdin içimi titretircesine kulağıma değen dudaklarınla ruhumu esir alırdın.Yüreğinle tüm yaralarımı sarar beni yar beni can bilirdin.
Ben böylesi güzel bir aşkı ardımda bırakıp seni bensizliğe, kendimi sensizliğe mahkum ettim. Şimdi olsa yapar mıydım? Asla...
Şimdi olsa vazgeçer miydim? Asla..
Ama hayat, vazgeçtiklerinin kıymetini senden gittiğinde öğretiyor. Bende sen benden gittiğinde öğrendim.