Yaşanan facia'nın üstünden geçen 15 yılın aksine şehir kendini yeni yeni toplamıştı.Çoğu insan sevdiği insanları kaybetmiş benim gibi zengin ailelerinin çocuklarıysa ülkemizden ayrılıp uzunca bir süre geri gelmemişti.
Benimle yaşıt olanların çoğu ya siyaset ya da iş dünyasına çoktan atılmıştı. Bense çoğunun aksine gençliğimde merak saldığım tiyatro dünyasına adımımı atmıştım.
Daha başında olduğum bu merak uyandırıcı ve gelişmekte olan bu dünya aynı zaman da anneminde içinde bulunduğu dünyaydı.
Küçük yaşta kaybettiğim annemin sahnelerini az da olsa hatırlarım. Bazen bir sultan bazen bir aşçı bazense bir müzisyen olurdu. Ama sadece bana özel bir rolü de vardı. O da Peri Anaydı. Peri Ana, annemin kendi yazdığı piyesin başrolünün bir tanecik annesi ve perilerin kraliçesiydi. Bense Peri Ana'nın kızı Eflatun olurdum.
Her akşam ben uyumadan önce hayal dünyalarımıza dalar onlar gibi yaşardık.
Ve yıllar sonra annemin hatrına sahne adı olarak Eflatun'u kullanmaya başladım. Belki de bu yüzden annemin koruması altında bugünlerime gelmiştim.
Ve bugün Eflatun olarak ilk defa gerçek bir partiye davet edilmiştim. Tabii ki bilinen biriydim ama şu ana kadar resmi hiçbir davet almamıştım. Bu benim için gerçekten olağanüstü bir durumdu.
Parti için dönemin modasına uygun olan dizim biraz üstüne gelen beyaz kadifeden askılı kabarık etekli bir elbise giymiş. Eldiven olaraksa beyaz dirseğimin üstüne gelen bir çift seçmiştim. Oldukça sade ve şık duruyordum.
Saçımıysa rol o modelim olan Marilyn Monroe gibi yapmıştım. Benim görüşümce oldukça hoş olmuştum.