Bu sabah yaşadıklarımı ardımda bırakarak yeni bir güne uyanıp yeni bir işe başlamıştım,ama halamı gördüğümde bu düşüncelerim son bulmuştu.Yanında daha önce hiç görmediğim kuzenlerimden birisi vardı.Adını bilmiyordum,belki de hatırlamıyordum ama nedense onu gördüğümde sevinmiştim.
~
Anne tarafı kuzenlerimle arama iyi değildi ve baba tarafı kuzenlerim neredeyse hiç görmüyordum.Tam o sırada Vuslat üzerime doğru koşmaya başladı ve bana sarıldı,arkamdan ince bir ses “Tanışıyor musunuz?” dedi.
~
Kısa siyah saçlarıyla zarif bir yüzü vardı,makyajı çok ağırdı ve bana keskin bir bakış atıyordu.Bana ters ters bakmaya başlayınca da iyice tedirgin olup Vuslatla birlikte oradan ayrıldım
~
Texting:
Gizemli Kişi:Tanışıyor musunuz?Kızla değil otoparkta konuştuğunuz çocukla.
Ecel:Evet.kendisi kuzenim olur.
Gizemli Kişi:Peki öyleyse,ancak hatırlatırım bu okulda öğretmen öğrenci ilişkilerine çok önem verilir ve aranızda bir şey olması söz konusu bile olamaz.
Ecel:Merak etmeyin öyle bir şey olmayacak.
Ecel’in Kuzenlerinden Biri:Bir sorun mu var?
Gizemli Kişi:Yoo,sadece konuşuyoruz işine bakabilirsin Ayça.
Ayça:Bundna sonra sizi ilgilendirmeyen işlere bulaşmayın İpek Hanım.
İpek:Emriniz olur.
~
Bu da neydi şimdi?Anladığım kadarıyla kuzenimin adı Ayçaydı.Bana gülümsüyordu.Tuhaf kadın sonunda gitmişti ve içime bir rahatlık çökmüştü.O ince ses tekrardan;“Selam,Ayça ben.” dedi. “Memnun oldum.” dedim ardından.
~
“O kadın da kimdi?”dedim korkarak.“Önemli birisi değil,burada çalışan öğretmenlerden biri.Sana bir şey yapmadı ya?”.O kadınla iş arkadaşı mıydık şimdi,kabusta falandım herhalde.Vuslat “İpek iyi bir öğretmendir aslında,neden sana öyle bir şey dedi ki?”.“Bilmiyorum” dedim şaşkınlıkla.