Üç saat.
Üç saat geçti birini idam edişimin üzerinden. Pişman mıydım? Hayır. Üzgün müydüm? Evet. Çünkü içimdeki Dy, yavaşça gidiyordu. Yerini Kraliçe Dyanne alıyordu. Ben sonsuza kadar babamın Küçük Prensesi, Krallığımın Prensesi, Aideth'ın Dy'si, abimin baş belası olarak kalmak istiyordum. Belki aradan yıllar geçecek, mevsimler geçecek. Onlar yanımda olmayacak. Tek kalacağım. Ama onlar her zaman uğruna canımı feda edeceğim insanlar olarak kalacaklar. Kraliçe olmak bu muydu? Hükümdar olmak bu muydu? Eğer buysa, istemiyordum. Bu düşünce bana huzursuzluk hissettirdi. Sanki içimdeki bembeyaz, tertemiz bulutlara simsiyah bulutlar karışmıştı. Ama bir Prenses, kendini acındırmazdı. Her zaman güçlü gözükmeliydi. Halkının önünde ağlamazdı, üzülmezdi, duygulanmazdı. Odamdan dışarı çıktım ve aşağı kata baktım. Hepsi mutluydu. Babam, annem, abim, kuzenlerim.. Ve tabii ki de Aideth. Aideth bizim ailemizden biri gibiydi. Babamın diğer evladı diyebilirdik. Onları görünce ister istemez yüzümde bir tebessüm oluştu. Bir insanın değerlisi mutluysa, kendisi daha mutluydu. Bunu şimdi anlamıştım..